Lampongaap Piep |
|
Haar geboortenaam was een echte tongtwister (Peluczio) en daarom is ze Piep genoemd. Veertig dagen zat lampongaap Piep in het kabinet van de dierenarts in Calais te zitten. Met grote droevige ogen zat ze op de vensterbank, borstelde mechanisch haar armetierig dunne haartjes en keek verstoord op als er iemand binnenkwam.
Essa Reijmers, vrijwilligster Opvang |
Piep had een lange reis achter de rug: met een bestelbusje was ze uit Polen naar het Franse haventerrein gekomen. Tijdens de tussenstops mocht ze af en toe haar stramme benen even strekken, verder zat ze achter het raam te kijken naar het voorbijrazende landschap. Haar Poolse eigenaren emigreerden naar Ierland en hadden voor Piep een paspoortje bij zich. Groot was dan ook de schrik dat hun lieveling niet mee de boot op mocht. In Ierland zou ze meteen in beslag genomen en geëuthanaseerd worden. De Franse douaniers konden het niet over hun hart verkrijgen dat te laten gebeuren. Nog voor de boot vertrok werd een noodoplossing gevonden. Piep werd naar het kantoor van de lokale dierenbescherming gebracht en in de spreekruimte van de dierenarts gestald. Heel het kantoor liep uit om Piep te zien, medewerkers lieten zich door haar vlooien en probeerden haar wat afleiding te bezorgen. Piep zat vooral te zitten, met haar dekentje en borstel, en nam de wereld om haar heen argwanend op.
Stichting AAP werd gebeld en na een tussenstop bij onze collega’s in het Natuurhulpcentrum in België, kon Piep naar Almere komen. Piep is intussen een respectabele oude dame, ze wordt twintig dit jaar, haar ogen staan nog steeds droevig, maar voor het eerst in haar leven leeft ze samen met soortgenoten, op een apeneiland. Als ze buiten speelt, maakt ze zich niet meer druk of haar haar wel goed zit...
