De tweede groep berberapen die in het kader van ons Born to be Wild-project zijn gered uit de illegale handel en stroperij, is onlangs vrijgelaten in het hart van Tazekka National Park in Marokko. Deze dieren krijgen een unieke tweede kans in het wild!
Hun terugkeer markeert een belangrijke stap in het herstel van de soort in dit iconische gebied in het Atlasgebergte, waar de berberaap eerder volledig was verdwenen.
Hun terugkeer markeert een belangrijke stap in het herstel van de soort in dit iconische gebied in het Atlasgebergte, waar de berberaap eerder volledig was verdwenen.
Een mijlpaal voor soortbehoud
Het Born to be Wild‑project werd in 2017 gestart door Stichting AAP, samen met de Marokkaanse overheid en IFAW en met financiële steun van de Postcode Loterij. Het project is uniek in zijn aanpak, omdat berberapen die slachtoffer zijn geworden van illegale handel en stroperij de kans krijgen om terug te keren naar hun natuurlijke leefgebied.Deze tweede vrijlating vormt een belangrijke mijlpaal voor de bescherming van deze diersoort, die in 2016 werd opgenomen in Bijlage I van CITES (Convention on International Trade in Endangered Species). Dit is het hoogste niveau van bescherming binnen de internationale regels voor handel in bedreigde diersoorten.
De Meknes-groep
De vrijgelaten dieren vormen samen de zogenoemde ‘Meknes-groep’, vernoemd naar het dominante mannetje. De groep bestaat uit dertien berberapen: vijf mannetjes en acht vrouwtjes, waarvan acht volwassen dieren, drie juvenielen en twee jongen. Zij hoorden bij een groep van 35 dieren die aan het begin van het project zijn gekozen voor terugkeer in het wild, nadat ze in beslag waren genomen door de Marokkaanse autoriteiten.Met hun vrijlating voegen zij zich bij de eerste groep berberapen die in oktober 2025 al werd teruggebracht naar de natuur. Samen bouwen zij verder aan een nieuwe, vrije populatie berberapen in het wild.
Zorgvuldige herintroductie en monitoring
Voor de Meknes-groep is bewust gekozen voor een nieuwe plek diep in het park. Dit gebied heeft veel ceder- en steeneikenbossen, waar genoeg voedsel te vinden is. Op deze locatie werd een tijdelijk verblijf gemaakt om de dieren vrij te laten.
Bij de vrijlating verlieten de dieren hun verblijf voorzichtig, maar vastberaden. Na een korte observatie van hun nieuwe omgeving renden ze richting de bomen, klommen erin en verzamelden zich hoog in de takken. Een veelbelovend eerste teken van natuurlijk gedrag!
Hoewel de tweede groep dieren op een andere plek is vrijgelaten dan de eerste groep, liggen de plekken dicht genoeg bij elkaar om ontmoetingen tussen beide groepen mogelijk te maken. Zo ontstaat geleidelijk de basis voor een duurzame, nieuwe populatie berberapen in het park.
“De bewegingen van de groep worden gevolgd via GPS‑halsbanden. Zo kunnen we precies zien waar de dieren zijn, waar ze hun territorium vestigen en of ze contact maken met de eerder vrijgelaten dieren.”
De monitoring vindt plaats onder wetenschappelijke begeleiding van dr. Pascaline Le Gouar (Université de Rennes) en dr. Patrick Tkaczynski (Liverpool John Moores University). Deze samenwerking maakt het mogelijk om de ecologische haalbaarheid van het project te beoordelen. Ook kunnen we hierdoor volgen hoe het op de lange termijn gaat met de dieren die zijn teruggeplaatst.
Nieuwe hoop voor de berberaap
Na meer dan twintig jaar inzet heeft AAP van dichtbij gezien hoe verwoestend de illegale is voor de berberaap. De opname van de soort in CITES Bijlage I in 2016 was een belangrijk moment en een keerpunt voor de bescherming van deze kwetsbare diersoort. Het daadwerkelijk terugplaatsen van geredde dieren naar hun natuurlijke leefomgeving is voor AAP dan ook een grote mijlpaal. Hiermee gaat een langgekoesterde wens in vervulling.Deze tweede vrijlating biedt nieuwe hoop voor het voortbestaan van de berberaap in het wild.
Dankwoord
AAP bedankt alle organisaties die dit bijzondere project mogelijk maken: Agence Nationale des Eaux et Forêts – Maroc, Liverpool John Moores University, de Université de Rennes en de Postcode Loterij. Speciale dank gaat uit naar het monitoringteam, de eco‑wachters van het park en de teams in de rehabilitatie- en resocialisatiefaciliteiten. Zonder hun inzet zou de terugkeer van berberapen naar de natuur niet mogelijk zijn.
