Dag ouwe trouwe Jim!

Foto van Jim

Dag ouwe trouwe Jim!

In december 1980 maakte ik via mijn vriend Niels kennis met Stichting AAP, toen nog in Amstelveen. Na een gesprek met de oprichter, Okko Reussien, kwam ik een beetje beduusd de kamer uit. In een uur tijd hadden we over van alles gesproken: over etiquette, de Nederlandse taal, de omgang met mensen en dieren, maar vooral ook over wat er fout gaat als je een aap in huis neemt. Na deze overweldigende lezing volgde de rondleiding door de kas waar de dieren gehuisvest waren.

Onervaren als ik was, stapte ik direct opzij toen een grote hond, Asta, me tegemoet kwam. Ik raakte toen onbedoeld binnen handbereik van een joekel van een baviaan, Herno, die de door mijn moeder gebreide lievelingstrui te pakken kreeg en daar een enorm gat in trok! Ik leerde hier snel dat je vooral respect moet hebben voor apen en mensapen. Tijdens onze rondgang groeide dat respect en het bereikte zijn hoogtepunt toen we bij de chimpansees Judy, Dinky en Jim aankwamen. Luidruchtig, ijzersterk, imposant. Mijn beeld van chimpansees was toch vooral ingekleurd door alle televisie series uit die tijd (Daktari!) waarbij schattige jonge dieren allerlei jolige kunstjes uithaalden.

Speciale aandacht in het gesprek over de dieren ging uit naar Jim. Ik meen dat hij was weggehaald uit een timmerwerkplaats waar hij in een kooi zat die ergens stond opgesteld tussen zaagtafels en schaafmachines. Een plek met weinig ruimte, veel stof en veel lawaai! Dat verleden heeft Jim er niet gezonder op gemaakt en zijn karakter is erdoor gevormd. Jim was streng, rechtvaardig, een ‘middle man’ in de groep en een heerschap met een enorm geheugen. Dat geheugen werd een van de medewerkers op enig moment bijna noodlottig: Jim had door de tralies een bezem ingepikt van Peter, een van de vaste collega’s. Ze hadden daarover ‘ruzie’ gekregen; Peter wilde natuurlijk de bezem terug en Jim had daar geen zin in. Na enig touwtrekken won Peter de strijd, Jim bleef als verliezer mokkend achter. Maar vele weken later was het ‘pay back time’. Toen Peter dicht bij het verblijf van de chimpansees aan het werk was en met een hand de kooi vasthield, nam Jim wraak: hij pakte de hand van Peter en beet zo hard in een vinger dat een kootje het begaf. Daarna gaf hij Peters hand weer terug… Zo, dat was recht gezet!

Chimpansees Freddy, Bingo en Jim
Jim (midden) in betere tijden met Bingo (links) en Freddy (rechts)

In de loop der jaren bleek dat Jim nooit meer weg kon bij AAP. Hij was chronisch besmet met het Hepatitis B-virus en dat kan voor mensen en dieren gevaarlijk zijn. In een groep lotgenoten, bestaande uit Julio, Fiffy, Linda, Regina, Freddy en nog wat voorbijgangers, vond hij zijn plekkie en had hij een goede en zeer sociale rol. Vooral met Fiffy was hij goed bevriend en ondanks het feit dat zijn gezondheid te wensen over liet, zagen we hem vaak genieten van een mooie zonnige dag, lekker eten en goed gezelschap.

Onlangs was ik weer even bij de chimpansees op bezoek en na een tijdje kwam ook Jim naar buiten om me te begroeten. Ik schrok van de aanblik; van de Jim die ik kende was weinig meer over. Hij kon zich zeer moeizaam voortbewegen, was een beetje verschrompeld en keek wat lodderig uit zijn ogen. Ik voelde me beschaamd dat hij speciaal voor mij de tocht naar de voorkant van het verblijf had gemaakt. Twee weken later stortte Jim verder in. Hij kón niet meer; Jim was op, versleten en had het benauwd. In samenspraak met de dierenartsen werd besloten dat het niet nodig was om deze doodsstrijd alleen te voeren. Hij kreeg daarom het verlossende spuitje. Jim was toen al zo ver weg dat hij het nauwelijks meer meemaakte. Jim zal gemist worden. Door mij, door de dagelijkse verzorgers maar vooral ook door de groep chimpansees waar hij deel van uitmaakte. Hij werd ruim vijftig jaar oud. 
 

David van Gennep (directeur-bestuurder) 

 

Help mee aan het herstel van Marria

Marria

Chimpansee Marria leefde 13 jaar lang als ‘levende pop’ bij een Portugese familie in huis. Ze sliep in pyama in bed, douchte met ieder gezinslid en at wat de pot schafte. In al die jaren zag ze nooit een soortgenootje. Afgelopen weekend konden we haar redden. We hebben jouw hulp nu heel hard nodig om Marria een veilig thuis met soortgenootjes te geven! Help jij mee aan haar herstel?

Doneer €10,- voor gezonde voeding en een veilig thuis.

Blijf op de hoogte

Schrijf je in en ontvang elke 2 maanden de leukste verhalen over onze dieren.