Eén grote hoop

Deze week kwamen er drie nieuwe wasberen op de Zoogdierafdeling: Demos, Anastasia en Margarita. De eerste twee leven samen en Margarita woont (nog) alleen. Natuurlijk gaan we proberen haar bij haar landgenoten te voegen(ze komen alledrie van Cyprus, dus dat is makkelijk praten voor de dieren ?) maar als dat niet lukt gaan we andere combinaties proberen. Keus genoeg, want op dit moment zijn er op de afdeling drie groepen. De grootste groep bestaat uit zes dieren en verder hebben we nog twee groepjes van drie.

Het groepje van ‘de drie B’s’ zoals ze door de verzorgers genoemd worden (ze heten namelijk Bärchen, Bärchli en Bärline; voor Nederlanders is die ä- klank moeilijk uit te spreken) is een verschrikkelijk leuk clubje. Het zijn allemaal jonge dieren, die een hoop lol hebben met elkaar! Ze vinden niets leuker dan rondspetteren in hun zwembadje en dat ze elkaar daarbij natspatten maakt het alleen maar leuker. ’s Nachts slaapt het drietal knus in één huisje en ze poepen ook gezellig op één plek. Wist je dat de dierverzorgers daaraan kunnen zien of een groep wasberen het leuk met elkaar heeft? Als er heel veel verschillende mestplekken zijn, vertrouwen de dieren elkaar niet. Als ze het samen op één grote hoop doen, vinden ze elkaar aardig!

Hoog op de poten

Serval Leone groeit met de dag. Je zou bijna denken dat hij al volwassen is, zo groot is hij. Maar dat is natuurlijk onzin want voor zijn soort is hij pas een kleintje. Servals staan hoog op de poten en kunnen bij volwassenheid 40 à 50 centimeter hoog worden.Leone moet nog wel leren wat het is om een serval te zijn. Jagen op vliegen en vlinders is pas het begin… Maar voorlopig krijgt Leone nog speciaal kittenvoedsel.

Selket en haar beer

Vleerhond Selket is volwassen geworden. Dat wil zeggen: ze woont niet langer samen met haar knuffel! Toen ze net bij AAP was, sliep ze uitsluitend in innige verstrengeling met haar knuffel: een klein wit – of nou ja, groezelig – beertje. Samen met hem kwam ze uit quarantaine en we wilden hem Selket niet meteen afpakken… Dus sliep ze ook op de Zoogdierafdeling met haar beer, hoog aan het plafond.

Dat werd anders toen we een speciale vleerhondkamer voor haar ophingen, die we jaren geleden hadden gebruikt voor een ander type vleerhonden. Het duurde een paar dagen maar opeens zagen we haar beer eenzaam bungelen… Selket had besloten haar intrek in de vleerhondkamer te nemen! Nu nog vliegtochten, hoopten we… Maar helaas vindt Selket de ruimte niet groot genoeg. Door te klauteren kan ze overal bij, dus waarom zou ze haar vleugels gebruiken? Toch hopen we Selket zo ver te krijgen, want pas als ze geoefende vliegspieren heeft kunnen we haar herplaatsen.