|
22 augustus 2010 - In Nederland loopt de zomer al duidelijk op z'n eind, maar in Primadomus merk je nog niets van de komende herfst. Of nou ja, ook daar worden de nachten langer en kouder, maar overdag is het nog steeds gloeiend heet. De chimpansees zoeken beschutting tegen de brandende zon in de schaduw onder de klimtoestellen of tegen het gebouw met de binnenverblijven. Toch zijn de gezichten van Peggy en Babsie, die altijd heel licht van kleur waren, al helemaal bruinverbrand!
Ook de ijsjes waar we het vorige week over hadden, gaan er bij de dieren nog steeds goed in. Een mega-ijsje zoals op de foto, smelt zelfs in de zon niet gauw!
 Schrik(draad)
Al zijn er in Primadomus natuurlijk veel dingen veranderd, een hoop dingen zijn ook hetzelfde gebleven. Zo pest Patrick nog altijd Sita. Door haar kromme beentjes is ze niet zo snel, zodat ze moeilijk aan haar kwelgeest kan ontsnappen. Het sneue is namelijk dat ze geen van beiden naar buiten durven, waardoor ze de hele dag samen in de binnenverblijven zitten. Hun angst is helemaal in het begin ontstaan, toen ze voor het eerst door de tunnel naar buiten gingen en per ongeluk het schrikdraad vastpakten. Logisch dat ze schrokken, maar waarom is die angst niet overgegaan? Van Sita kun je je dat voorstellen omdat ze gehandicapt is, maar zo'n fitte jongen als Patrick? Die de rest van de tijd zo'n grote mond heeft? Hij zou een voorbeeld moeten nemen aan Wilma, die óók het schrikdraad heeft vastgepakt en óók bang werd, maar zij heeft haar angst overwonnen en gaat nu gewoon naar buiten.
 Inpikken
Over Wilma en Patrick gesproken, laatst gebeurde er iets grappigs. Patrick zat in de tunnel naar buiten (waar hij dus zelden uit gaat) en Wilma kwam er ook in, met haar kostbaarheid van die dag: een kartonnen doos met lekkere zaadjes. Toen ze Patrick tegenkwam toonde ze haar tanden, maar ze bood zich toch netjes aan hem aan, zoals een vrouwtje met een vrij lage rang moet doen. Patrick was in een aardige bui en begon haar te vlooien, maar... Na afloop van de vlooisessie pikte hij de doos in!
Zelfverzekerd
Achille is in Primadomus helemaal in zijn element. Hij is veel zelfverzekerder geworden en neemt het vaak voor Sita op als zij gepest of nagejaagd wordt. Natuurlijk zal hij nooit leider worden (alleen al omdat hij geen hoektanden heeft) maar hij krijgt wel een steeds belangrijker positie.
Bob blijft juist dezelfde als hij in Almere was. Niet echt een buitenstaander, want hij doet met veel groepsdingen ook gezellig mee, maar hij is toch graag op zichzelf. Elke dag gaat hij op patrouille langs de omheining om te zien of alles wel in orde is; vaak samen met Achille, maar anders in z'n eentje. En die omheining is een stuk langer dan in Almere, dus zijn ronde duurt nu ook een stuk langer!
 Projectielen
Verder heeft Bob flink geoefend met gooien en daar is hij dan ook steeds beter in geworden. In Almere gooide hij al graag ladingen houtsnippers naar bezoekers, maar op het grote buitenterrein in Primadomus liggen geen houtsnippers - daar is de grond zanderig en stenig. Precies die stenen zijn goede projectielen, heeft Bob ontdekt. Daar bekogelt hij tegenwoordig de bezoekers mee. De meeste stenen vallen gelukkig tegen de hoge omheining, maar toch is het geen leuke ervaring als zo'n steen pal voor je neus in het gaas belandt... En als je pech hebt vliegt de steen eroverheen en kun je maar beter dekking zoeken!
De foto's bij dit dagboek zijn gemaakt door Petra Sonius, de vaste fotografe van AAP, en Sergio Blanes Fraces, één van de dierverzorgers in Primadomus. |
