Vreemde gewoonten |
|
Het laatste groepje in blok A is dat van de meerkatten. Ook deze heer en zijn twee dames blinken niet echt uit in jeugdigheid. Abuja en Terra zijn allebei rond de 30 jaar, wat voor meerkatten heel oud is. Het mannetje Abuja is blind en heeft geen tanden meer, het vrouwtje Terra lijdt aan suikerziekte en mist een oog. Het vrouwtje Moussa (foto) is iets jonger, ongeveer 24, maar heeft ook al wat ouderdomskwaaltjes.
Eigen soortAls dat allemaal zo leuk was, waarom kwam er dan een einde aan? Ten eerste omdat het in een opvangcentrum waar Moussa zat, nogal vol was. En ten tweede omdat het voor dieren natuurlijk toch beter is om bij soortgenoten te zitten. Hoe gezellig Moussa het ook tussen de berbapen had, het werd tijd dat ze haar eigen soort leerde kennen. Bij AAP kon dat. Middelbare leeftijdToch hadden we er niet helemaal mee gerekend dat Moussa erg eigenwijs was. We hadden gedacht dat ze dolblij zou zijn om eindelijk haar eigen 'taal' te 'spreken' en dat ze, heel bedeesd, steeds om de goedkeuring van haar wijzere groepsgenoten zou vragen. In plaats daarvan begon ze behoorlijk de baas te spelen! Voor Terra en Abuja was het dan ook niet onprettig toen Moussa ziek werd en een tijdje apart moest zitten... Zo hadden ze even rust! En voor Moussa was het misschien goed om te merken dat ze niet alles kon. Het werd tijd dat ze begreep dat ze een meerkat van middelbare leeftijd was en geen jonge berberaap! Intussen gaat het gelukkig weer beter met Moussa en is ze terug bij Terra en Abuja. Of die daar blij mee zijn? Ach, het valt heus wel mee. Moussa zorgt er in elk geval voor dat de twee oudjes niet wegsuffen! Bijna alle foto's bij dit Dagboek van blok A zijn trouwens door Ivonne Weststeijn gemaakt. |
Moussa is de laatste die aan het groepje is toegevoegd en zij brengt het meeste leven in de brouwerij. Moussa is een gek dier... Nou ja, niet gek, maar voor een meerkat houdt ze er soms vreemde gewoonten op na. Ze kan 'smekken' als een berberaap! Dat komt zo: haar leven lang heeft Moussa in een piepklein kooitje bij mensen gezeten. Pas toen ze na 20 (!) jaar werd bevrijd, waren er geen soortgenoten van haar in het opvangcentrum waarin ze werd opgenomen. Daarom werd Moussa in een groep berberapen geplaatst. En wat gebeurde er: in plaats van dat ze bang voor ze was en in zichzelf gekeerd raakte, bloeide ze helemaal op! Ze voelde zich volkomen thuis tussen de berberapen en nam hun gewoonten over, inclusief smekken.