Geen bericht goed bericht

Behalve de groep van Gambing, zit er in blok A nóg een groep waar we gewoonlijk weinig van horen, omdat het eigenlijk altijd wel goed met ze gaat. Dat is de groep rhesusapen onder leiding van James. Geen bericht is goed bericht, toch?

De mannetjes James, Kikokukel (grappige naam hè? Meestal wordt die afgekort tot Kiko) en de vrouwtjes Susie en Nana (op de foto op de vorige pagina) zijn bepaald niet meer de jongsten. Vooral bij de dames kun je rustig van 'bejaarden' spreken, dus natuurlijk hebben ze af en toe kwaaltjes die met hun leeftijd te maken hebben. Steeds vragen we ons af - elke winter opnieuw, zeker bij langdurige, strenge kou - welke oudere dieren bij AAP het misschien niet zullen halen... Oudere dieren hebben nu eenmaal minder weerstand en dan hoeft er maar één virus of bacterie langs te zweven en het is afgelopen. Nana en Susie behoren ook tot de dieren die we scherp in het oog houden. Maar jaar na jaar blijken de dametjes het prima te overleven. Zelfs hebben ze genoeg energie om gezellig te bekvechten met elkaar of met de buren, zoals rhesusapen graag doen! Laten we hopen dat het viertal nog lang en gezond bij elkaar blijft.

Sneeuwballen

Hoewel we alweer halverwege januari zitten en het 'gewone' leven dus allang weer is begonnen (zonder allerlei lekkernijen voor de dieren, die we tijdens de feestdagen van aardige mensen kregen, of het heerlijke en bijzondere fruit dat we van onze eigen 'groentenman' BakkerBarendrecht als kerstcadeautje voor de dieren kregen!) proberen we onze dieren altijd zoveel mogelijk spannende momenten te bezorgen. Het uitdelen van sneeuwballen aan de apen die geen buitenverblijf hebben, was zoiets. Dan is het ontzettend leuk om te zien hoe verschillend de dieren kunnen reageren, omdat ze elk hun eigen karakter hebben: de één likt eraan en vindt het heerlijk, een ander pakt de sneeuwbal vast en voelt dat hij koude handen krijgt, dus laat hij hem acuut los!

Gekrioel

Een ander succesnummer was het uitdelen van meelwormen. De apen krijgen deze wormpjes niet zo vaak - ze staan niet vast op het menu, maar worden als bijzondere tractatie gegeven. Tenminste, als je van een tractatie kunt spreken... De meeste apen herkennen meelwormen als iets eetbaars (in de natuur eten ze immers ook insecten) en beginnen er enthousiast naar te graaien tussen de houtsnippers op de bodem van hun kooi, maar sommige moeten er niets van hebben. Bijvoorbeeld omdat ze bang zijn voor dat rare wormengekrioel? Maar neem nou Nana. Bang was ze niet, want ze pakte rustig een meelworm tussen haar vingers en bekeek hem van top tot teen. Daarna smeet ze hem weg. Wat ze er precies van vond weten we helaas niet, maar één ding was zeker: James, Kiko en Susie vonden haar afkeer prima, want zo hadden zij een paar wormen meer!