Welkom Amedio |
|
In een non-stop rit van 17 uur van vrijdag 11 op zaterdag 12 november 2011 met de dierenambulance van AAP, brachten vier vrijwilligers en hoofd quarantaine Carolien Grim rhesusaap Amedio, acht marmosets (Zuid-Amerikaanse halfaapjes, waaronder twee pasgeborenen), drie wasberen en twee sugar gliders (zwevende eekhoorns) naar Almere. Hierbij hun verslag.
Rhesusaap Amedio komt direct naar het gaas van zijn transportkist. Het gele licht van de lantaarns langs de parkeerplaatsen naast het benzinestation, de nacht en de mist scheppen een mysterieus sfeertje. Van een zekere afstand kijken we toe. Wat gaat er door dat mannetje heen? Hij lijkt vooral nieuwsgierig, maar de hele situatie is hem natuurlijk niet vertrouwd. Een wild dier blijft altijd alert voor het onverwachte en ook dat straalt dat kleine koppie uit. We gaan verder de nacht in en worstelen ons met enige moeite door het ochtendgloren, de moeilijkste tijd om wakker te blijven. Van tijd tot tijd checken we de temperatuur in het verblijf van de dieren. Rond negen uur in de ochtend arriveert de ambulance bij de quarantaine van AAP. De medewerkers staan al klaar om de dieren op te vangen. Als laatste wordt de kist met Amedio naar binnen gebracht. Nieuwsgierig als hij is, staat hij rechtop en houdt zich vast aan het gaas. ‘Wees maar gerust’ zeg ik hem in gedachten, ‘voorlopig zit je hier beter dan in je hondenhok, waar we je vandaan haalden. Tot over drie maanden en daarna blijf ik je volgen!’ beloof ik hem. Ik hoop dat ik het waar kan maken, want zo’n zelfde belofte deed ik al aan Zina, Pepette, Joug, Pluis, Malta, de groep Rastan, Abri …. Het zijn er eigenlijk veel te veel! Rob Elders Steun dieren als Amedio met een eenmalige gift:
|
"De koplampen van de dierenambulance hebben moeite om de soms zware mistbanken te doorboren. In stilte vraag je je af en toe af of doorrijden wel helemaal verantwoord is en met welke snelheid, maar niemand stelt die vraag hardop. De dieren zitten achterin en zolang we rijden is het daar warm. Het is nacht op de Route du Soleil voorbij Lyon en gelukkig is er weinig verkeer, omdat het weekend voor de deur staat. De rode achterlichten van de vrachtwagens die nog op tijd thuis willen zijn, zijn de tijdelijke bakens: zolang het vóór je goed gaat, voelt het zeker. Maar je moet er voorbij en dan volgt de eigen koers in het duister tussen de witte strepen op de weg. De chauffeurs die we inhalen, hebben geen weet van de halve dierentuin die ze passeert.
Om de paar uur wordt er gestopt. Eerst natuurlijk naar de dieren, hoe gaat het met ze? Daarna koffie voor degenen die verder zullen rijden en wakker moeten blijven. Er is eten voor de dieren en het water wordt aangevuld. De marmosets en de sugar gliders laten zich niet zien. de marmosets zitten bij elkaar in één hok en waarschijnlijk zoeken ze elkaar op voor steun. De wasberen zitten ieder apart en draaien zich direct naar het licht als de deur van de wagen opengaat. Is het het eten of is het nieuwsgierigheid? Geen idee, maar ze zijn best levendig en eentje gromt zijn goedbedoelende verzorgster kwaadaardig tegemoet. Carolien spreekt ze geruststellend toe; het lijkt te helpen, maar het moet toch een vreemde gewaarwording zijn met al die gezichten op de achtergrond.
