|
Een jaar geleden alweer vertrok een andere groep ‘groene’ apen (de kleur verwijst naar de olijftint van hun vacht) naar Lilongwe Wild Life Centre, het sympathieke opvangcentrum in de Afrikaanse staat Malawi. Het betrof een groep groene meerkatten onder leiding van Rocky (foto), met onder meer adoptiedier Cookie. In dit afgelopen jaar van verrukkelijk semi-wild leven veranderde er veel in de groepssamenstelling en onderlinge rangorde. De apen ondervonden dat het bestaan in hun gebied van oorsprong misschien wel erg natuurlijk was, maar niet steeds even paradijselijk… Er bleken soortgenoten te wonen met wie ze op de een of andere manier moesten zien samen te leven.
Vooral het vrouwtje Rozita had een zware tijd. In Almere was ze altijd de laagste in rang geweest: regelmatig werd ze weggejaagd of kreeg ze geen kans om voedsel te pakken. Met eindeloos geduld was het ons gelukt om haar toch in de groep te integreren. Er was een redelijk gezellig en stabiel clubje dieren ontstaan, dat we met vertrouwen naar Afrika lieten gaan.
Warmte en geborgenheid
Hóé goed de onderlinge relatie inmiddels was, bleek wel bij de confrontatie met de nieuwe groepsgenoten. Een laaggeplaatst dier gedraagt zich meestal onderdanig en lokt daarmee vaak juist agressie uit bij hoger geplaatste dieren - het dier demonstreert immers dat het geen respect verwacht, en zal dat dus ook niet krijgen. Rozita was dan ook meteen de gebeten hond. Gelukkig ontving ze van haar oude groepsgenoten eindelijk de warmte en geborgenheid die ze in Almere zo lang gemist had. Nu was ze één van hen!
Machtsstrijd
Maar ook Rocky kreeg het te verduren. Bij AAP was hij de onomstreden leider van zijn groep geweest; hij had er niets voor hoeven doen omdat hij geen rivalen had. O ja, zijn pleegzoontje Cookie, die eerst huizenhoog tegen hem op keek, was in de puberteit natuurlijk een lastig jongetje geworden dat hem steeds vaker uitdaagde, maar zo waren pubers nu eenmaal... Ging wel weer voorbij. Maar niet heus. Cookie zag hoe Rocky, die niet aan een machtsstrijd gewend was, het aflegde tegen Ronnie, één van de mannen uit de nieuwe groep, en zag zijn kans schoon: onder bescherming van Ronnie ging hij de strijd met zijn vroegere pleegvader aan en bracht hem een flinke hoofdwond toe. Met deze daad kwam hij natuurlijk nog sterker in de gunst van leider Ronnie, waardoor hij zich een comfortabele positie verwierf in de rangorde binnen de nieuw gevormde groep, die nu uit tien dieren bestaat. Ook het jonge vrouwtje Yala doet het uitstekend. Het is duidelijk dat de jongere dieren soepeler reageren op de nieuwe situatie en meer zelfvertrouwen hebben. Toch zullen de ouderen, na deze moeilijke introductieperiode, vast ook gaan genieten van hun nieuwe leven. Ze hebben gewoon iets meer tijd nodig.
Morgen deel 3 (slot): de witkeelmeerkatten
|