Nieuwe vaardigheden voor Mojo

Mojo blijft aan zijn nieuwe vaardigheden werken. Hij gebruikt steeds vaker een tak als gereedschap. De eerste keren dat hij wilgentakken kreeg was hij daar totaal niet in geïnteresseerd. Nu begrijpt hij al veel beter wat een chimpansee met een tak kan doen, bijvoorbeeld voedsel dat net buiten zijn bereik ligt, naar zich toe halen. Als het om voedsel vergaren gaat, ontbreekt het Mojo bepaald niet aan leervermogen!

Een wilgentak biedt echter nog meer mogelijkheden, heeft Mojo ontdekt. Het is ook een instrument voor spelletjes. Renspelletjes zijn een favoriet tijdverdrijf van veel chimpansees en omdat Mojo nog geen soortgenoten heeft, nodigt hij de dierverzorgers ertoe uit. Aangezien het heel goed is voor onze zwaargewicht om in beweging te komen, gaan de dierverzorgers graag op zijn uitnodiging in. Aan weerszijden van de tralies rennen chimpansee en verzorgers heen en weer, achter elkaar aan, in een poging gelijk te eindigen (het spel is ook een soort tikkertje, zonder aantikken). Nu heeft Mojo de spelregels moeilijker gemaakt met de introductie van een tak: hij steekt die door de tralies, de verzorgers moeten proberen de tak te pakken en Mojo trekt die dan net op tijd terug.

Blaadjesgroente

Maar allereerst eet Mojo de blaadjes van de wilgentak. Gelukkig maar, want die zijn erg gezond; zeker voor Mojo, die nog steeds te weinig groente eet. Hij eet wel tomaat en wortel, maar bladgroenten vindt hij niets. Wilgenblaadjes zijn ook een soort bladgroente, dus de verzorgers zijn het helemaal eens met zijn voorliefde! Fruit vindt Mojo wel erg lekker, behalve appel en, vreemd genoeg, mango. Hij is nu helemaal verzot op meloen – bij het eten daarvan maakt hij de typische geluiden van smullende chimpansees.

Naar buiten kijken

De buitenwereld boezemt Mojo veel belangstelling in. Door het grote raam slaat hij de omgeving voortdurend gade – logisch voor een dier dat decennia lang alleen maar door een paar kiertjes naar buiten kon gluren. Maar het is ook begrijpelijk dat hij het beetje eng vindt als er mensen lopen… Dan komt hij naar de verzorgers toe om gerustgesteld te worden. De vogels die voorbijvliegen, zijn fascineren hem eveneens, op een andere manier. Is het de vrijheid waarmee ze door de lucht scheren, de vrijheid die hij nooit heeft gekend? Of verbaast hij, met zijn veel te zware lijf, zich over hun lichtheid en wendbaarheid? Zulke vragen zijn niet te beantwoorden, maar we weten wél dat Mojo na zijn quarantaineperiode zelf mag genieten van de buitenlucht.