Het yoghurtemmertje van Mojo

Mojo's territorium is groter geworden. Het oppervlak van het - zeer ruime - quarantaineverblijf is weliswaar niet toegenomen, maar Mojo breidt zijn leefruimte allengs in de hoogte uit. Voor het eerst heeft hij het hoogste plateau beklommen!

Door het hele verblijf zijn zitplanken op verschillende niveaus aangebracht die op uiteenlopende manieren zijn te bereiken (door chimpansees welteverstaan). De dieren kunnen touwen gebruiken die de plateaus met elkaar verbinden, ze kunnen zichzelf met een forse sprong omhoog zwaaien naar een volgend plateau of ze kunnen klimmen langs netten en gaas.

Waaghalzen

Mojo had het onderste plateau al vrij gauw na zijn komst weten te bereiken (zij het na diverse mislukte pogingen) en niveau twee haalde hij bijna tegen wil en dank, gedreven door nieuwsgierigheid: toen hij buiten onbekende stemmen hoorde en uit het raam wilde kijken. Niveau drie was echter zó ver buiten zijn mogelijkheden dat hij er onverschillig naar keek. Dat was iets voor waaghalzen, niet voor hem.

Verleidelijk

Maar deze week had één van de verzorgers iets verleidelijks opgehangen op het hoogste plateau. Eerst had hij Mojo uitgebreid laten zien dat hij allerlei lekkernijen (een handvol pinda's, een hardgekookt ei, een paar rijpe vruchten) in een leeg yoghurtemmertje stopte. Toen Mojo het water in de mond liep, deed de verzorger het deksel dicht en hing hij het emmertje aan een touw boven de hoogste zitplank. Chimpansees hebben een uitstekend geheugen, dus Mojo wist precies wat er in het emmertje zat... Maar hoe kon hij het bemachtigen?

En zo zette Mojo voor het eerst in zijn leven zijn voeten tegen het gaas en gebruikte hij zijn tenen om zich door de mazen vast te klemmen. Precies zoals andere chimpansees. Langzaam trok hij zich met zijn armen op, verplaatste dan voorzichtig zijn ene voet omhoog en trok de andere bij... Voor hij het wist zat hij op de bovenste zitplank en had hij het emmertje te pakken!

Niet dom

Jammer genoeg - in dit geval tenminste - is Mojo niet dom. Naar beneden kijkend, zag hij dat er een makkelijkere weg naar boven bestond dan via het gaas. Omdat hij natuurlijk nog weinig eelt onder zijn voetzolen heeft en het gaas dus best pijn deed, nam hij de volgende dag de luiere route. We hopen uiteraard dat Mojo in de toekomst toch met evenveel gemak in het gaas klimt als andere chimpansees. Maar hoe dan ook is onze vriendelijke dikzak een stap verder op weg naar een normaal apenleven.