De bokken en de schapen

Kort geleden deed minister Ter Horst van Binnenlandse Zaken een ongebruikelijk voorstel aan alle Nederlandse dierenbeschermingsorganisaties. Mevrouw Ter Horst riep hen op een manifest te ondertekenen waarin zij het gebruik van geweld officieel verwierpen: ze dienden plechtig te verklaren zelf nooit tot gewelddadige acties over te gaan en zich ook te distantiëren van dergelijke acties door andere organisaties. Dankzij deze proclamatie kan het fanatieke dierenactivisme eenvoudig worden aangepakt, verwacht de minister. De hele dierenwelzijnswereld is dan immers overzichtelijk in bokken en schapen gescheiden: wie tekent is bona fide, wie weigert is een terrorist.

Kloof

Ten tweede schuilt het probleem niet in het functioneren van de reguliere organisaties, maar in de kloof tussen enerzijds de wens van de samenleving om dierenwelzijn beter te waarborgen en anderzijds het streven van de overheid naar deregulering. De onvrede die hieruit voortkomt biedt ruimte voor excessen.

Wantrouwen

Ten derde is het voorstel eerder een motie van wantrouwen dan een handreiking. Het impliceert dat de reguliere organisaties op dit moment het gebruik van geweld goedkeuren of dat ze zelfs als verdacht aangemerkt moeten worden zolang ze geen contract getekend hebben. Dit is een verontrustende ontwikkeling in de omgang van de overheid met maatschappelijke groeperingen, die de bestaande basis van overleg en samenwerking ondermijnt.

Vanzelfsprekend is AAP van mening dat geweld tegen mensen en dieren zoveel mogelijk voorkomen moet worden. Wij juichen het toe als de minister daar uitvoering aan geeft met alle haar terbeschikkingstaande middelen. Om het onvermogen daartoe af te wentelen op de legitieme, integere dierenwelzijnsorganisaties, is geen constructieve oplossing.