Van Jakarta naar Chikananga

Woensdag 17 maart om 06.00 uur vertrekken we naar de eilanden vlak voor Jakarta waar Femke een aantal projecten heeft. Deze groep bestaat uit 109 merendeels niet bewoonde eilandjes waar allerlei bijzondere dieren leven. Op het eerste eilandje zien we een paar monitorhagedissen, geen kleine jongens, bijna 2 meter lang! We zien een fregatvogel, heel veel soorten reigers, verschillende soorten duiven (waaronder de wit zwarte muskaatduif) en er lopen een aantal heremietfkreeftjes. Ons bezoek is van korte duur want een heel hevige regenbui doet ons vluchten. Doorweekt bereiken we ons bootje, de kapitein durft echter nog niet gelijk verder want de golven zijn fors. Uiteindelijk wagen we de oversteek op halve kracht; het kleine vaartuig klapt telkens met een dreun op het water, echt droog worden we niet meer vandaag vermoed ik.

Op het tweede eiland wordt samen met de lokale bevolking een project gedaan om het afvalprobleem te verminderen. Het plastic wordt gerecycled en er worden tassen van genaaid. Ziet er erg leuk uit. Eind april is in Den Haag een kleine modeshow van wat spullen die met ons mee terug gekomen zijn naar Nederland. Een door het WWF opgezet fokproject voor zeeschildpadden toont ons hoe het zeer zeker niet moet. Zonder enige wetenschappelijke basis worden de eieren van wilde schildpadden opgegraven en uitgebroed. Dat daardoor wellicht alleen nog maar mannetjes geboren worden, dat een fors aantal dieren gehandicapt ter wereld komt en dat ze daar ook helemaal niet naar kijken deed me versteld staan, De dieren worden niet eens gemerkt, we zullen dus ook nooit weten of de volwassen dieren nog wel de weg terug kunnen vinden naar het strandje waar ze later hun eieren moeten gaan leggen. Ik stel een aantal kritische vragen maar er komen geen antwoorden. Als iemand met een wetenschappelijke zeeschildpaddenachtergrond zou willen gaan helpen...?

Het derde eiland biedt onderdak aan een vrijlatingsproject voor 2 soorten roofvogels. In een verlaten lodge hebben de vrijwilligers hun huisvesting gevonden. Knap hoe ze het hier uithouden want ofschoon het meer dan mooi is hier, kan ik me toch ook wel voorstellen dat het soms een tikje (!) eenzaam is, en wat te doen als iemand een blinde-darmontsteking krijgt. Natuurlijk zie ik direct weer kansen om met Nederlandse vrijwilligers de huisjes op te knappen en te gaan verhuren opdat er weer wat middelen vrijkomen.

Jammer genoeg hebben we door het slechte weer te veel tijd verloren en kunnen we niet meer naar het apeneiland waar Femke een aantal groepen geresocaliseerde java apen heeft losgelaten. AAP hielp bij dit project door mensen en middelen beschikbaar te stellen, ik had graag gezien hoe de dieren het maken, wellicht een volgende keer.

De zee is ondertussen redelijk vlak en binnen een uur zijn we weer aan wal. We moeten nog even wat mensen afzetten en gaan dan de nachtelijke tocht naar Cikananga maken, dat scheelt ons morgen veel tijd en heel veel files!

Na een behoorlijk enerverende tocht waarbij ik toch wel een paar keer de dood in dogen denk te hebben gezien (Femke en Resit vinden dit heel normaal lijkt het) komen we aan op het centrum. Willemijn Eggen, een Nederlandse vrijwilligster (en stagiair bij AAP) die ons te hulp had geroepen verwelkomt ons enigszins slaperig. We drinken samen nog een biertje en gaan dan naar bed; alles is nat en klam. Ik kan moeilijk slapen.