Reisstress deel III

Licht gebroken en een jaar ouder kom ik om 12.00 uur weer aan op Schiphol waar ik na anderhalf uur wachten zeker weet dat mijn wantrouwen over de koffer nog niet zo misplaatst was, hij is inderdaad zoek! Ik geef het wachten op en vul een formuliertje van vermissing in, als ze hem alsnog vinden brengen ze de koffer thuis. Vooral jammer voor de kinderen want er zitten wat kleine kadootjes voor hen in.

Nu nog een stukje in de verkeerde trein: meneer, hoe wilt u eigenlijk met deze trein in Baarn komen? U weet toch dat we vandaag niet stoppen in Weesp , nee natuurlijk weet ik dat niet maar via Duivendrecht zetten we deze omissie recht. Om 15.00 eindelijk thuis waar de kinderen klaarstaan met taart en Lang-zal-hij-leven. Ik voel me echter alsof ik net al een heel leven achter de rug heb. Met Sabine nog snel naar de groenteboer en wat andere en andere winkels om spullen in te slaan want we krijgen eters vanavond en heb daar nog niets aan gedaan. Bovendien wil ik vegetarische soep maken om te trakteren bij AAP morgen.

Om 22.45 uur is de tomatensoep klaar en sta ik te tollen op mijn benen; eigenlijk heb je na zon tocht een nacht overgeslagen en dat merk je toch wel. Gelukkig hoef ik niet heel vroeg op dus de wekker laat ik voor wat hij is. Tevreden val ik in slaap en droom van dikke negerinnen die mijn koffer achteloos op de band gooien.

Naschrift: ik zit steeds te bedenken wat ik zelf geleerd heb van deze trip:

1. Reizen is stress.

2. Netwerken is uitermate belangrijk vooral voor een onontgonnen sector als de Dierenbescherming.

3. AAP blijkt de afgelopen jaar een paar zeer belangrijke projecten te hebben ondersteund waar we best trots op mogen zijn.

4. Er wordt te weinig gedaan aan het herkennen en honoreren van uitzonderlijk talent, daar ligt een schone taak voor ons.