Maandag 30 november Het persbericht mbt Mufasa wordt goed opgepikt. Zowel Hart van Nederland als RTL-4 journaal ans Radio I journaal willen al op maandag een item maken. Voor mij een nieuw fenomeen, een vooraankondiging van het feitelijke vertrek. Zelf moet ik nog snel even op en neer naar het hoofdkantoor van Martinair om mijn steward-aantekening te halen, anders mogen we niet aan boord van het vrachttoestel waarmee we naar Zuid Afrika vliegen. Zowel Albert als ik maken ons examentje zonder fouten, pfffff.
 In Almere is de pers al verzameld. Gelukkig vindt Mufasa het allemaal geweldig. Zo veel aandacht en zo veel nieuwe gezichten. Hij loopt de transportkist in alsof het niks is en is ook heel tevreden als ik de schuif achter hem dicht doe. s Avonds zie ik beide items op TV, de Radio kan ik nog beluisteren via internet. Ik ga maar eens bijtijds naar bed want morgen wordt een lange dag met een nog langere nacht. Dinsdag 1 december Sabine brengt me naar AAP met al mijn spullen. Het was vanmorgen toch weer haasten om alles op tijd bij elkaar te krijgen. Om 11.00 uur heb ik twee interviews en dan gaan we Mufasa inladen en naar Schiphol. Alles loopt op rolletjes, alleen Mufasa heeft er vandaag beduidend veel minder zin in en het lieve poesje van gister haalt nu regelmatig uit naar wie er ook maar voorbij komt. Je ziet al wel wat voor een dier het later zal worden... geen katje om zonder handschoenen... Om 17.00 uur staan we op Schiphol en hebben we Mufasa met al het papierwerk ingeklaard. Ruim op tijd om zelf door de douane te gaan, alleen waar laat je je bagage als je geen vlucht hebt om in te checken. Dus met al onze troep moeten we door de poortjes en controleposten. Tja, dan blijkt er toch nog heel veel ijzerwerk in je spullen te zitten die je normaal gesproken inchecked. Merk dat ik me niet goed voel, iets verkeerd gegeten misschien: volgens Sabine is dat de straf voor een onregelmatig leven. Hoop dat ik onderweg wat kan slapen want dat schiet er wel wat bij de laatste tijd.
Om 21.00 uur komen de 3 bemanningsleden er bij en komt Mufasa ook aan boord. Hij is zeer onrustig van alle geluiden, alle mensen, lichten en vreemde indrukken. Zodra het maar even kan doen we het licht in de cargo-afdeling uit en gaan we naar boven. Albert en ik hebben de hele business class afdeling voor ons zelf. Onderweg zelf koffie zetten, hapje eten opwarmen. Maar het meest bijzonder in het vertrek omdat we dat in de cockpit mogen meemaken. Wat een ervaring! Woensdag 2 december 00.01 Ben ziek aan het worden; baal behoorlijk want het wordt morgen een lange dag. De reis verloopt prima en we vliegen nu ergens boven Afrika, helaas hebben we geen kaartje om te zien waar we zijn. Durf eigenlijk niet naar Mufasa te gaan kijken uit angst dat hij wakker wordt; laat maar slapen is mijn idee.
08.30 uur landen we in Joburg, mogen weer in de cockpit: wat een ervaring om zon enorm vliegtuig op de grond te zien komen en wat n techniek! Even later rennen we het vliegtuig uit; mufasa is al weer aan het heen en weer rennen in de kist, stom want hem wacht nog een spannende dag en hij zou zn energie moeten sparen maar hoe leg je dat uit?
11.00 uur; bij de cargo ontmoeten we de mensen van LIONSROCK die de andere leeuwen al hebben opgehaald. Nu nog wachten op het papierwerk en de veterinaire controle. Zal een uurtje duren. Inderdaad kunnen we een uur later op pad; helaas is er behoorlijk wat file onderweg dus dat gaat meer duren dan de geplande 3,5 uur.
En dan gaat de hemel open: wat een regen en onweer, zelden zoiets gezien. Vooral die bliksemflitsen die enkele seconden lang lang blijven staan en allemaal op de grond inslaan maken indruk. Wat een schade zal dat doen. De wegen spoelen nu al weg, als we dichter bij Lionsrock komen heb ik heel, heel veel spijt van ons goedkope autotje. Vrees dat we wat extra zullen moeten betalen voor de blikschade rondom. Behoorlijk mazzel dat we nog niet vast zitten in de blubberstromen. Doodziek bereiken we het park, de modderstromen maken het rijden vrijwel onmogeljk, de weg is niet meer herkenbaar maar erger nog: de gaten in de weg staan vol met water waardoor je ze niet meer kan onderscheiden van de rest van de weg... blikschade en schokbrekers en banden en voorwielophanging...
De kamers die ze voor ons hebben geregeld zijn geweldig, wel een behoorlijk lek in het plafond en na een paar minuten slaat de bliksem in: geen electriciteit en geen water. Maakt mij niet uit want ik ga even plat. Ziek als een hond en bijna huilend van de buikkrampen. Uurtje later is de regen gestopt: we gaan de dieren uitladen. Voor de dieren een goed idee, ik moet een paar extra paracetamol nemen om er doorheen te kunnen.
Mufasa is totaal gestressed; ook niet meer te kalmeren met zachte stem en gebaren. We laten hem als eerste in het verblijf. Dat laat hij zich geen twee keer zeggen dus meteen gaat hij naar buiten. Stom genoeg is zijn enige interesse het contact met ons; de mensen die hij kent of denkt te kennen. Een half uur later zijn de andere drie mannentjes ook vrijgelaten maar ze negeren elkaar totaal. Fijn omdat er zo ook geen ongelukken ontstaan, jammer omdat we niets zien van de onderlinge verhoudingen. Na een uurtje laten we ze met rust. Vreemd om Mufasa zo achter te laten maar voor mij niet verkeerd want ik moet echt naar een bedje en gaan liggen voordat ik omval: 19.00 uur lig ik plat en tracht de pijn te negeren. Donderdag 4 december Slechte nacht gehad; De buikkramp is iets minder maar ik blijf toch nog even liggen. Om 08.30 uur moet ik er uit want ik wil Mufasa zien. Aangekomen bij het verblijf zie ik een uitgeputte leeuw, maar daardoor zoekt hij wel, net als ik voor hem sta het gezelschap van een ouder mannetje op in de schaduw. Wel wat grommen over en weer maar even later zitten ze neus aan neus! Hoeveel beter kan het worden in zo weinig tijd.
Nu met Hildegard (gedragsdeskundige) een rondje over het project. Wat n ruimte en wat n landschap! En wat n dieren. Ik ben ernstig onder de indruk.
Tegen de avond laat Amir (de directeur van het project) ons met een 4x4 truckje de andere kant van het terrein zien en tussen de gnoes en blesbokken door sukkelen we omhoog over een vrijwel onherkenbaar pad. Even later staan we voor een struisvogel met kuikens: die is niet blij met ons! k ben blij dat we op tijd weg zijn want achterin dat bakkie voel ik "me baai onrustig worre". Uiteindelijk staan we op een rots met uitzicht op geheel zuid afrika inclusief de Drakensbergen! De zon gaat onder terwijl we een drankje drinken, mijn buikkrampen zijn verdwenen bij het aanzicht van zo veel schoons; laten we vooral zuinig zijn op wat we hebben want dit is zo geweldig!
We besluiten ter plekke nog een nacht hier te blijven om nog even te kunnen nagenieten van dit gevoel. Vrijdag 4 december Sabine SMSt me net dat de kinderen Sinterklaas aan het vieren zijn op school, ik trek mijn enige overhemd met korte mouwen maar eens aan want het wordt een warme dag zo te zien. Om 11.00 hebben we alles gereed voor vertrek, gekust en gehugged en gaan we op weg. De Tom Tom is al meteen de weg kwijt en stuurt ons naar een verlaten ranch. Fijn begin van een reis die wel 7 uur zal gaan duren volgens de heren Tom.
Al rijdend wordt ik wat mismoedig van de aanblik van het landschap. Prachtige heuvels en nog mooiere wolken maar verder alleen nog maar akkers, akkers en nog eens akkers. Her en der een boom en dat blijkt dan weer zon vreselijke Eucalyptusboom te zijn waar niets in leeft en geen dier iets mee kan. Ze trekken echter wel al het grondwater weg waardoor andere bomen niet meer kunnen groeien. Langs de weg liggen en lopen zwarte mensen die hopen op een lift. Helaas hebben wij een dermate klein autos dat de cameraspullen hoog opgestapeld op de achterbank liggen. We kunnen deze keer dus echt niemand helpen.
De wegen zitten vol gaten waar ons botsautotje vast niet meer uit komt als je er in zou vallen. Voorzichtig aan dus, terwijl we best een beetje haast hebben. We gaan op bezoek in Barberton om daar een Jane Goodall project te bezoeken: Chimp Eden. Eigenlijk was het een game lodge waar ze nu een opvang naast gemaakt hebben. Zakelijk gezien gen slechte deal denk ik waar de dieren beter van kunnen worden. Doordat we de B-wegen nemen zien we meer dan op de heenweg. Bischopswevers (rood-zwart), gemaskerde wevers (geel groen), klauwieren, geelsnaveleenden, doodaars, diverse soorten valkjes (kestrels) die ik niet kan thuisbrengen, een adelaarachtige vogel, veel soorten duiven (prachtige kleuren) en veel zwaluwen. Verrassend weinig roadkills, alsof de dieren zich hebben aangepast aan het bizarre verkeer van hier. 15.00 uur vroeger dan verwacht komen we aan bij Chimpeden waar we ons melden bij ons contactpersoon Phillip die ik nog ken uit de tijd dat hij in de dierentuin van Johannesburg werkte. Het blijkt dat ze s middags geen tijd hebben en vragen ons om om 07.00 uur de volgende dag terug te komen. Tja, doen maar want anders hebben we voor niets ons leven gewaagd. Terwijl we naar de uitgang rijden zien we een groepje giraffen, een aantal impalas, wat blesbokken en een groepje bavianen; wat zijn ze groot! Het blijken chacmabavianen te zijn. Vreemd genoeg zie je die weinig in de Europese dierentuinen. De dieren worden klaarblijkelijk wel met respect behandeld hier want ze komen zelfs niet in de buurt van de auto en zo hoort het ook. In Kaapstad (net als in Gibraltar) hebben ze de dieren jarenlang vanuit de auto gevoerd en nu willen ze ze afschieten omdat ze wat lastig worden. Gek he? Samen met Albert struinen we nog wat door het stadje Nelspruit waar we behalve in een winkel niet een blanke tegenkomen. De markt is echt Afrikaans; de een roostert wat vlees op een spies, de ander verkoopt wat prullaria en bij een volgend kraampje kan je bellen. En natuurlijk heel veel schuursponsjes, labellostiften en stukken groene zeep (?). Na deze cultuurshock even rondgereden en op aanwijzingen van Phillip al snel een hotelkamer gevonden. |
