Het is zover: de opening van Primadomus!

Maandag 23 november

De spanning loopt op en eigenlijk kunnen we niet heel veel doen om de organisatie soepeler te laten verlopen. Ik besluit om rustig in een hoekje te gaan zitten en vooral niet in de weg te gaan lopen of dingen te willen veranderen. Gelukkig zijn er nog heel veel vragen te beantwoorden en keuzes te maken dus ik krijg weinig (of geen) tijd om aan mijn deel van de speech te werken. Bovendien heb ik nog geen terugkoppeling gekregen van zowel de voorzitter als Olga met betrekking tot hun aandeel en zonder die input kan ik ook niet verder.

Om 19.00 uur haast ik me naar het vliegveld; volgens de website van RyanAir komt Jane Goodall een half uur eerder aan dan gepland. Ik wil natuurlijk niet te laat komen dus moet flink doorrijden. Inderdaad blijken ze te vroeg geland te zijn en even later treffen we elkaar in de hal. Wat is het toch een geweldig mens! Ik hoop heel erg dat ik, als ik de 70 jaar gepasseerd ben (!) nog net zo vitaal en betrokken ben. Ze reist meer dan 300 dagen per jaar zonder te klagen; soms 2 lezingen op een dag om mensen bewust te maken van de problemen in de wereld en om geld te verzamelen voor haar projecten.
21.30 uur komen we aan in ons kantoor in Villena waar een lokale kok voor ons (alles bij elkaar 23 mensen) gekookt heeft. Het is erg lekker (veganistische gerechten) en vooral ook zeer gezellig. Als Jane spreekt zwijgt de rest. Na de nodige flesjes wijn en hapjes besluiten we de boel op te breken; morgen nog een lange dag te gaan. Ik lig nog lang in mijn bed te draaien; mijn speech is nog steeds niet af...

Dinsdag 24 november

Ik word wakker met een licht onbestemd gevoel; de zenuwen en dat gebeurt niet vaak! Olga zal om 07.30 uur bij me zijn om de speeches met me door te nemen. Niet fijn dat we dat nu pas kunnen doen want dat moet echt goed op elkaar aansluiten en we moeten ook goed oppassen dat we niemand tegen het hoofd stoten. Helaas wordt ons weinig rust gegund. De telefoons rinkelen aan alle kanten, mensen rennen heen en weer en hebben nog een paar laatste vraagjes; als we om 09.00 uur samen met Jane en haar ploegje naar Rincon del Moro rijden zijn we nog niet veel verder dan de eerste twee alinea. Het onbestemde gevoel gaat over in buikpijn.
Op de finca is de Spaanse pers al verzameld. In de wandelgangen wordt duidelijk dat de burgemeester vandaag niet zal komen vanwege een buikgriep. Ze stuurt wel een vervanger, jammer maar helaas. Weer geen tijd voor afstemming mbt onze speech of de persconferentie. We moeten ons hoofd er goed bij houden want er zijn flink wat vragen. Jane spreekt met gezag en de wijsheid van de jaren, aan Olga en mij is het meer om de passie over het project over te brengen. Er zijn wel een paar kritische vragen maar niets wat ik niet aan kan. Olga vertaalt mijn Engels en ik merk dat ze mijn woorden nog enigszins aanpast aan de Spaanse context. Als we klaar zijn, zijn de Nederlandse gasten ondertussen gearriveerd. Handjes schudden, kussen geven en een paar mensen oprecht hartstochtelijk omhelzen! Dan op zoek naar de voorzitter om te kijken wat we gaan doen met... Jawel, de speeches. Theo blijkt in mijn tekst nog wel wat aanpassingen te willen doen dus trekt zich terug. Met Olga dan maar vooral ons eigen deel nog even kort doornemen. Terwijl de bezoekers naar de tent worden geroepen zijn wij nog druk doende een alinea te herschrijven; buikpijn!
De zaal zit vol, er moeten zon kleine 300 mensen zijn. Zelfs de Nederlandse ambassadeur is samen met zijn vrouw vanuit Madrid gekomen. Theo doet de aftrap maar vergeet dat zijn tekst ook nog wel vertaald moet worden door een tolk die we hebben ingehuurd voor dat doel. Ofschoon ze erg haar best doet valt het niet mee en maakt een paar grappige fouten; zo begrijpt een Spanjaard niet dat je het over Villena hebt als je dat uitspreekt als Vienna. Dus vandaag blijken wij een centrum te hebben geopend in ... Oostenrijk! Hoe ze er bij komt dat we in de toekomst ook naar Minneapolis zullen gaan is me niet duidelijk, maar het mag de feestvreugde niet drukken.
Dan is het moment daar dat Olga en ik onze komische act voor twee personen mogen doen. Natuurlijk doet de afstandsbediening van de fotopresentatie het niet waardoor ik aangewezen ben op de hulp van Karen. En omdat we onze tekst niet tevoren hebben kunnen doornemen moeten we allebei ons papier goed in de gaten houden. Al met al valt het me erg mee. De strekking lijkt over te komen, ik zie mensen die ik wel, maar ook mensen die ik niet ken knikken op de momenten die daar ook voor bedoeld waren. We sluiten af met een filmpje (staat ook op Youtube) over The Making Of Primadomus. Helaas is de tent dermate licht door de felle zon dat het beeld niet heel erg helder is maar wederom: de strekking komt goed over, het filmpje is prima!
Jane sluit af met haar speech, en met een souplesse en rust die ik zelf niet ken vertelt ze het publiek het verhaal van haar eigen passie, haar eigen dromen en het feit dat je niet snel moet opgeven als je een droom of ideaal hebt. Ze trekt expliciet de parallel naar Primadomus en het feit dat ze ook wel eens gevreesd heeft dat het project niet ging lukken. Ze sluit haar lezing af het verhaal over Old Man, een chimpansee die na veel ontberingen in een dierentuin terecht komt en daar vriendschap sluit met een verzorger die hij later het leven redt. De boodschap komt wel aan: Wie zijn wij om dieren zo slecht te behandelen, terwijl die dieren vaak meer compassie kennen dan wij zelf. Tot slot is het aan Jane om aan Theo, Olga en mijzelf de plaquette te overhandigen waarmee Primadomus officieel geopend wordt: een gedenkwaardige dag.
We sluiten de dag wat anders af dan ik verwacht had, in plaats van een feestje in een lokale kroeg is iedereen zo moet dat we ons in het kantoor terugtrekken met wat resten van de lunch van die dag. Onze gasten zitten ondertussen al goed en wel aan een hapje in het vliegtuig, wij evalueren nog even de belangrijkste punten en besluiten dat we heel, heel tevreden mogen zijn!

Woensdag 25 november

The morning after the night before heet dat, en zo voelt het ook. De buikpijn is weg en heeft plaatsgemaakt voor een tevreden gevoel en heel veel energie. Vandaag hebben we nog 2 afspraken staan en moeten we nog heel kort wat bouwzaken bespreken en dan vliegen we weer terug via Rotterdam. Onderweg spreek ik met onze architect (Vasili Popov) over toekomstplannen en hoe we het thema Duurzaamheid in de bouw kunnen versterken. Vasili blijkt daar veel huiswerk in gedaan te hebben en komt met een paar interessante ideeen, waaronder die van het massieve huis. Een bouwconcept waarbij je de stookkosten tot een absoluut minimum kan reduceren. We maken gelijk een afspraak om later door te praten. Door een wat ongelukkige aansluiting ben ik pas rond 22.00 uur thuis. De kinderen zijn op gebleven om me nog even te zien; heerlijk om weer thuis te zijn.

Vrijdag 27 november

Gister en vandaag een volle agenda en bovendien een bestuursvergadering die we deze keer deden bij de Nationale Postcode Loterij in Amsterdam. Dat was tevens het moment waarop we afscheid namen van twee bestuursleden die al heel lang bij AAP zijn. Onno kwam midden jaren 90 om ons te helpen met bouwprojecten. Maar Niels heeft vanaf 1976 hand en spandiensten verricht bij AAP. Nu is hij notaris van beroep en al weer heel veel jaren bestuurslid. We besluiten dat we nog wel een leuk feestje gaan organiseren voor hen, nu gaat het een beetje uit als een nachtkaars heb ik het gevoel. But life goes on want ofschoon we de opening van Primadomus net achter de rug hebben staat het volgende avontuur al weer op het programma: het vertrek van onze leeuw Mufasa naar Zuid Afrika volgende week dinsdag. Er moeten persberichten geschreven worden, afgestemd worden met het ministerie van Landbouw, intern geregeld enz. Ik merk wel dat ik meer energie heb dan de afgelopen weken; die opening in Spanje hakte er behoorlijk in.
Het weekend heb ik nodig voor de laatste ronde met het persbericht, wat E-mail correspondentie en het bedanken van een paar mensen die zich erg hebben ingezet voor Primadomus.