Florida |
|
07.00 gaat de wekker weer. Ik moet erg nodig nog wat werk doen want de afgelopen dagen was het erg slecht gesteld met de internetverbinding en het Jaarverslag moet hoognodig af. Tot 08.30 heb ik inderdaad een prima verbinding en kan veel doen, nu snel nog even iets ontbijten ofschoon ik daar in Amerika meestal niet heel blij van kan worden; wat een zoete troep eten ze hier toch. Vieze bagels, zoete broodjes, witte kleffe pap en je mag zelfs een waffel (engels voor wafel) bakken maar het is allemaal even smakeloos of zoet.  Maar goed, ik heb ook nog een bijna gekookt appeltje voor de dorst dus dit overleef ik vast wel. Volgens afspraak ben ik om 09.30 uur op het opvangcentrum, vannacht had ik nauwelijks een idee van waar ik was. Het centrum ligt in een heel vlak gebied te midden van een groot aantal sterk verwaarloosde sinaasappelboomgaarden, en kwekerijen van palmen. Duidelijk een wat verlaten streek, maar daardoor des te beter voor de dieren; rustig, veel ruimte en veel mogelijkheden. Met een golfkarretje word ik over het terrein gereden en dat is wel nodig ook! Wat een ruimte en wat een geweldige verblijven. De opzet lijkt veel op wat we in Spanje doen, ze hebben alleen veel meer aan landscaping gedaan waardoor de verblijven meer hoogteverschillen hebben. In Spanje doen we dat zo min mogelijk omdat de grondstructuur dat niet toelaat. Dat komt de dieren ten goede, zeker als de groepen groter worden; een van groepen is zelfs 27 dieren groot.
Ik kom opvallend veel punten tegen die wij zelf ook steeds weer moeten oplossen. Hoe voorkom je dat de verf van de muren afvalt, hoe regel je de bediening van de schuiven, welk type gaas werkt het beste en al dat soort zaken. Ook hier maken ze hele mooie dingen mee maar ook de tegenslagen die wij ook meemaken. Terwijl we langs een verblijf rijden roept Jen ineens uit dat ze iets ongelofelijks ziet; een van haar zorgenkindjes, een ouder mannetje die normaal gesproken de hele dag depressief onder een deken zit is voor het eerst naar buiten gekomen en is in een sinaasappelboom geklommen. De tranen van ontroering staan in haar ogen.
|
Actueel
Volg AAP
