Een oase in een andere realiteit

Zaterdag 20 maart: Elsy is al om 06.00 begonnen om nog wat laatste omgevingsbeelden te maken, ik heb mijn spullen ingepakt; nat! De trip zit er op, we gaan weer naar huis. Om 09.00 uur rijden we weg, theoretisch zouden we de trip in 4 uur moeten kunnen doen maar de praktijk is vaak anders (en zo ook nu). Na 5 uur hebben we minder dan 50 kilometer afgelegd maar nog bijna de dubbele afstand te gaan. Dan komt de boel in beweging en krijgen we weer wat hoop dat we onze vlucht toch gaan halen. Jammer genoeg horen we plots een vreselijk geratel...

...band aan flarden. Op mijn rug onder de auto, in de blubber en drek, trekkend en sjorrend aan de reserveband lukt het me binnen 10 minuten de reserve er op te zetten. Ondertussen regent het natuurlijk weer. Vol gas racen we verder en komen netjes op tijd op de luchthaven aan.

Ik leer dat in Indonesië niets gaat zoals het gepland is en dat alles langer duurt dan je dacht. Dierenwelzijn verdient hier nog wel wat meer aandacht, een centrum als Cikananga is een oase in een totaal andere realiteit. Ik vertrek met bewondering voor de mensen die zich hier zo enorm inzetten voor dieren. Ik hoop dat we hen nog lang kunnen helpen om dit werk mogelijk te maken.