Directeur Generaal

Maandagmorgen: We hebben een zeer strakke planning want om 15.00 uur vertrekt ons vliegtuig en om 12.00 uur hebben we het gesprek met het departement. Op straat is de chaos compleet want er is die morgen weer een staking uitgebroken van de Maoisten. Boos omdat ze niet meer in de regering zitten saboteren ze regelmatig het openbare leven. Buiten het gebouw wachten we op Manoj, die is te laat en neemt zijn telefoon ook niet op. We besluiten niet langer op hem te wachten en melden ons bij een soort secretariaat en mogen even later naar binnen.

Aan een lange lage tafel zitten 7 mannen op een rijtje, sommigen in jurk, anderen in pak-met-das. Grappig verschil. De DG zelf zit aan het hoofd, het is een jurk. Ik ken de mores van het land niet maar de stilte is te snijden dus neem ik dan maar zelf het woord en bedank de aanwezigen voor hun inzet voor de rhesusapen en meld hen dat hun besluit de dieren niet te exporteren bij velen in de wereld erg goed is aangekomen. Ik noem de namen van Jane Goodall, Shirley McGreal, Mahadma Ghandi en wat anderen. Ik zie herkenning.

Dan is de opening om over onze rol in dit verhaal te spreken. Klaarblijkelijk ben ik daar te snel mee want de blik gaat op oneindig, dus ga ik weer terug naar hen en vraag hen wat hun rol in het proces is geweest. Daarna leg ik nogmaals uit wie we zijn en wat we doen en maak zo weer de brug naar waarom we hier zitten. Dat werkt wel en zo komt de dialoog op gang. Manoj komt binnen en vult me aan waar noodzakelijk.

Ik merk dat er een groot verschil zit tussen wat de minister ons verteld en gevraagd heeft en hetgeen deze DG eigenlijk wil. Ik neig meer naar de aanpak van de laatste maar wil natuurlijk niet tussen twee vuren raken. Uiteindelijk geeft de DG aan dat we de komende week nog maar eens terug moeten komen om verder te praten, ik geef aan dat dat helaas niet mogelijk is, ARKE vliegt maar eens per week heen en weer, en dat is vandaag! Ik laat mijn thee (met melk en suiker …) maar staan en stel nog een paar inhoudelijke vragen; de blik gaat weer op oneindig. Ik heb nog niet genoeg geleerd over Nepal maar weet nu wel dat je hier nooit een regelrecht “NEE” te horen zal krijgen. Ik houd daarom niet aan en begrijp de hint, de taken zijn verdeeld, het gesprek is ten einde. Buiten vertelt Manoj ons dat hij nog nooit zo constructief met deze groep gesproken heeft ondanks de stroeve momenten. Ik heb hem maar niet gevraagd of ik de protocollaire code voldoende gerespecteerd hen, een “NEE” zal er toch niet komen.