De reis

14.50 Salvador, Niels (tweede chauffeur en bestuurslid van AAP) en ik worden door vrijwilliger Erik naar Weeze gebracht, vanwaar we naar Béziers (Zuid-Frankrijk) vliegen. Daar moeten we op dinsdagmiddag het stuur overnemen van het eerste chauffeursteam, dat dan het maximaal toegestane aantal uren heeft gereden. We halen het vliegtuig met gemak, er is zelfs nog tijd voor een kop koffie.

19.30 Ryanair maakt zijn reputatie waar: ze vliegen inderdaad op tijd. Op de parkeerplaats staat onze eigen dierenambulance, die daar door weer een ander team (Mike en Albert) heengebracht is. Afgeladen met spullen die we in Spanje nog niet hebben kunnen vinden - hopelijk weet Salvador wel de goede adresjes, want we kunnen moeilijk elke week zo´n transport doen.

Na lang zoeken vinden we onze slaapplaats, een Etap hotel. Hapje eten, slokje drinken, nog een slokje en dan naar bed. Ik voel me gesloopt en ben nog steeds behoorlijk gespannen.

10.20 Een gesprek met de Wereld Omroep ter voorbereiding van een interview later op de ochtend. We horen dat de truck vannacht verkeerd gereden is door de route naar Lyon te volgen in plaats van Clermont Ferrand. Nu staan ze bovendien in de file

Mike meldt dat de dieren het perfect maken, alleen Patrick stelt zich wat aan. Hij mist zijn mamma die een meter van hem af zit; echt een verwend kindje. Ze hebben flink doorgereden om de verloren tijd zoveel mogelijk in te halen en zullen rond 15.30 uur op het ontmoetingspunt zijn.

12.00 Op een lokale markt kopen we wat lekkers voor onderweg. Nog één kop koffie en dan naar ons trefpunt, de Aire de Béziers-Montblancs. Wel jammer dat onze Tom Tom het begeven heeft; zul je altijd zien, uitgerekend nu.

14.30 Ruim op tijd op het ontmoetingspunt, waar een Franse journaliste voor een krant een verhaal komt maken over het transport. Nog voor we onze lunch op hebben word ik op de schouder getikt: Steven en Arjan zijn gearriveerd met de truck, bijna een uur eerder dan gepland! De journaliste is er ook, dus samen gaan we even kijken naar de dieren. Ze zijn allemaal erg opgewekt en blij om Mike en mij te zien. We geven ze druiven en bananen, en als toetje heeft Mike nog meloen; onze hongerige passagiers mogen best een beetje in de watten gelegd worden. Patrick heeft de krat zo hard heen en weer geschud dat deze de zijwand van de truck beschadigd heeft. We zullen KAV vragen wat de reparatie gaat kosten, want echt mooi is het niet Na een half uurtje knutselen staat de krat weer stevig en kunnen we verder. Patrick is boos en probeert me door de tralies te grijpen. Zo zijn chimpansees nu eenmaal: het ene moment poeslief en dan weer levensgevaarlijk.

16.30 De auto en alle papieren worden overgedragen en we gaan op weg naar de Spaanse grens

20.30 Samen met Mike net de avondronde gedaan. Jubelende chimps! Ze waren ongewoon dorstig, de flesjes water waren niet aan te slepen. Zelfs Patrick werkte goed mee door het lege flesje steeds weer terug te geven, wat ik eigenlijk niet verwacht had. Donkey blééf maar drinken. Ik begon me zelfs af te vragen of het niet té veel werd, maar ach. We deelden ook nog wat fruit uit. Voor Sita is wachten op eten altijd frustrerend, omdat haar eetlust totaal bezit van haar neemt en dan wordt ze bijzonder ongeduldig. Om me te straffen voor mijn traagheid probeerde ze me snel even te krabben, om een seconde later heel timide met haar rug naar me toe te gaan zitten in de hoop dat ik haar even zou kriebelen; mooi niet! Achille blinkt juist uit in dankbaarheid en weet niet hoe hij je moet aanmoedigen om meer te geven.

De zusjes Peggy en Babsie lagen al op één oor onder hun dekentje: van Peggy zag ik alleen een voet, van Babsie een klein stukje rug. Maar de smakelijke eetgeluiden van Achille klonken zo aanstekelijk dat ze toch maar tevoorschijn kwamen en een stuk of vier trosjes druiven, drie kiwis en twee bananen wegwerkten. Slokje water toe en daar gingen ze weer, onder de wol.

Tien minuten later deden Mike en ik het licht uit. Er kwam geen protest uit de wagen, dus waarschijnlijk is het hele stel tevreden gaan slapen.

22.00 Na anderhalf uur rijden kruipt Niels weer achter het stuur. Dan pak ik de laatste etappe en kan ik nu nog snel even mijn berichtjes doen. Het ziet ernaar uit dat we inderdaad tussen 3 en 4 uur in de morgen aankomen! In het conciërgehuis bij Primadomus is een hele reeks bedjes klaargezet, zodat we even plat kunnen. Mijn vurigste wens op dit moment is dat de bewaker van het terrein ons aan ziet komen, anders staan we in het zicht van onze bestemming uren te wachten... Salvador, Mike en Albert zijn met de AAP-bus in hun eigen tempo onderweg en kunnen hopelijk het huis vast openmaken en de accus opladen.

22.30 De trip verloopt prima, we hebben sinds een half uur de weg voor ons alleen. Soms raast er even een BMW langszij. Ik krijg steeds meer respect voor vrachtwagenbestuurders, die altijd met dit soort gedrag te maken hebben - je schrikt je een ongeluk als er ineens iets voorbij komt suizen met 200 km per uur, terwijl je zelf 80 rijdt. Gelukkig regent het niet, al staat er wel veel wind: soms schudden we en de dieren achterin - totaal heen en weer. Nou ja, de kisten staan stevig vastgebonden. En over een paar uur is het leed geleden!