De heenreis

Zondag 14 maart - Op een veiling van domeinen heb ik onlangs een aantal autoclaven (sterilisator voor medische apparatuur) gekocht. Een daarvan is bestemd voor Cikananga. Het probleem van het apparaat in het enorme gewicht en het feit dat hij in een grote stalen legergroene kist zit. Daarom doe ik er een paar uur voor vertrek toch maar een laagje gele latex overheen, dat ziet er wat vriendelijker uit als we langs de douane gaan.

Zondag 14 maart 18.00 uur: Op Schiphol ontstaat inderdaad een forse discussie over het gewicht, ik mag 20 kg meenemen en dit ding weegt 36 kg, alles bij elkaar zitten we op bijna 60 kg. Door er wat losse spulletjes uit te halen en ook bij Elsy (camera-vrouw) een statief aan de handbagage toe te voegen komen we alles bij elkaar net aan een acceptabele grens (47 kg) en hoeven niet bij te betalen. Ben heel benieuwd hoe dat er beneden bij de bagageafhandeling er straks uit ziet want de latex is nog lang niet overal droog.

De douane negeert ons en de enorme gele kist met autoclaaf. Dat valt me alleszins mee. Femke en Resit (Cikananga) wachten ons al op. In een auto van de organisatie van Femke Jakarta Animal Aid Network (J.A.A.N.) gaan we naar ons logeeradres. 3 uur file later zitten we in een prachtig sjiek pand in een dure wijk van de stad. We gaan snel slapen want we lopen een nachtje achter, in het vliegtuig kwam er niet veel van slapen. Het nieuwe boek van Frans de Waal (Tijd voor Empathie) blijft nog even dicht.