De grote dag

Maandagochtend 2 november, 07.00 Gebeld door Goedemorgen Nederland voor interview. De meest gestelde vraag blijft: waarom in hemelsnaam naar Spanje? Twee redenen: voor de dieren een fijn leven in een geweldig klimaat, maar ook een land dat best wat hulp kan gebruiken met betrekking tot dierenwelzijn.

09.05 Karen belt net dat Hart van Nederland al op 09.15 wil beginnen. Oei, dat wordt haasten. Ik had nog een dongel willen kopen om onderweg te kunnen mailen. Een vrijwilliger neemt dat van me over.

09.20 Alle TV-ploegen zijn binnen. Onze eigen mannen Frank en Albert, een ploeg van Dieren in Nesten (België), Omroep Flevoland en Hart van Nederland. Verder de Telegraaf en onze vrijwillige fotografe Petra.

De dierverzorging is bezig de chimpansees apart van elkaar te zetten, maar die hebben al door dat er wat gaande is en werken niet mee. Dan toch eerst maar een kop koffie.

10.20 Eindelijk, het is gelukt. Eerst gaat een dierenarts van de Voedsel en Warenautoriteit nog zijn inspectie doen en dan kunnen we beginnen.

11.05 Patrick mag als eerste en laat zich van zijn meest hinderlijke kant zien. Onze dierenarts Hester, die hem tracht te benaderen, krijgt emmers vol troep over zich uitgestort. Zou ik ook doen als ik wist dat ze me wilde verdoven! Even later ligt hij als een baby op zijn rug te jammeren en te roepen om zijn moeder (Anna). Nu kunnen we hem dan toch verdoven. In no time slaapt hij als een roosje. Jenny en ik dragen hem naar Marno, onze andere dierenarts, en Salvador, onze Spaanse dierenarts. Zo jong als Patrick is (10 jaar), is hij behoorlijk zwaar, we schatten hem op 68 kilo en blijken er niet ver naast te zitten.

Anna gaat als tweede. Over zwaar gesproken! Volgens Jenny zijn het allemaal spieren Jaja, dat hoop ik ook wel eens van mezelf, maar helaas weet ik beter. Anna krijgt een nieuw implantaat, want het vorige is verlopen en ook in Spanje willen we geen dieren fokken. Blijkt nog lastig om het oude implantaat terug te vinden; Marno moet zelfs een hechtinkje in het wondje zetten. We leggen haar in een transportkist die naast die van haar zoon komt te staan. Na enkele minuten wordt ze alweer wakker. Het is druk op het plein waar de vrachtwagen staat: niet alleen cameras maar ook collegae. Er staan wel 40 mensen om ons heen. Ik vrees dat er bij AAP vandaag weinig gewerkt wordt.

We filmen om en om met twee ploegen en trachten alles wat we doen toe te lichten met een verhaal. Het loopt ondertussen lekker, erg goed georganiseerd en iedereen houdt zich aan de instructies. Als we Anna naar haar de transportkist dragen, merk ik dat er weer meer cameras bijgekomen zijn: het Jeugdjournaal en een Duitse ploeg van ARTE. Die hebben besloten om een grote documentaire te gaan maken over ons! Erg fijn, maar ik merk dat ik met mijn hoofd meer bij Bob ben, die als volgende aan de beurt is.

Bob valt in slaap terwijl hij mijn hand vasthoudt. Chimpansees weten heel goed wanneer ze de strijd moeten opgeven en dus zoekt hij steun. Nu is Bob sowieso een van de vriendelijkste chimpansees die ik ooit ontmoet heb. In het circus waar hij leefde bestond een zero tolerance beleid voor agressie. De eigenaar had een flinke knuppel waar hij mee rondzwaaide en Bob heeft de boodschap voor eens en altijd in zijn geheugen staan.

Bob heeft een paar verwondingen als gevolg van een ruzie twee weken geleden. Niets ernstigs, maar we kijken het toch even na. Hij is wat afgevallen en weegt nu minder dan Patrick! Zal ook wel te maken hebben met de spanning in de groep, de laatste tijd. Alsof ze merkten dat ze gingen verhuizen. Of door alle extra aandacht van mensen die mensen die afscheid kwamen nemen, filmploegen, trainingen (wennen aan schrikdraad!) enz.. Uit het onderzoek blijkt ook dat de onderkant van Bobs kaak een vreemde knik maakt. De verzorgers hadden er nog niets van gemerkt en hij eet goed, dus hij heeft er klaarblijkelijk weinig last van. Goed dat Salvador er nu bij is, zodat er een overdracht van het Nederlandse naar het Spaanse team kan plaatsvinden.

Donkey is de volgende. Ik blijf een zwak voor hem houden. Een groot kind, en dat is ie. Terwijl ook hij mijn hand wil vasthouden als hij in slaap valt, duwt hij die hand zo ver door de tralies dat het hem pijn moet doen. Zeker als hij vervolgens door de verdoving omvalt . Hij wrijft inderdaad met slaperige oogjes over de pijnlijke plek en zakt dan rustig in slaap. Volgens Jenny is Donkey de meest kleinzerige van het stel, maar ik kan er niets aan doen: het blijft ook een beetje míjn kind en dan voel je meer mee met de pijn.

Marno en ik verbazen ons over de topconditie van deze jongen. We haalden hem destijds samen op van een autosloperij in Portugal . Nu zie je pas hoe prachtig volgroeid hij is. Jammer dat hij, net als al onze circusapen, weinig leiderschap ontwikkelt, waardoor hij een beetje een dommekracht is in de groep. Uiteindelijk zal Patrick - die wel een normale, sociale opvoeding heeft genoten - een betere leider blijken, verwacht ik.

13.00 De dierenartsen onderzoeken de zusjes Peggy en Babsie, terwijl ik wat interviews houd met de cameraploegen die weer weg willen. Altijd moeilijk om voor het Jeugdjournaal je woorden zó te kiezen dat ook kleine kinderen het goed begrijpen. Geloof wel dat de boodschap overkomt. Ondertussen een hoop SMS-jes beantwoorden van (ex) collegae die ons succes wensen. Erg lief, iedereen leeft mee.

We gaan verder met Achille. Daar maken we ons wat zorgen over. Als circusartiest heeft hij geen fijn leven gehad en daar de nodige problemen aan overgehouden, maar bij het onderzoek blijkt dat hij het eigenlijk heel goed maakt. Zijn gewicht is mooi : 58 kilo is voor een oude baas als hij niet echt veel, maar genoeg. Vooral valt op dat zijn huid zo mooi en zijn vacht zo regelmatig en dicht is geworden. Alleen op zijn schouders heeft hij 2 chronisch kale plekken. Zijn gebit is een ravage; doordat zijn tanden destijds zijn afgeknipt, zijn er enorme abcessen ontstaan. In de loop der jaren hebben we die veelvuldig behandeld, met een resultaat dat weliswaar wat vreemd oogt, maar Marno toch heel tevreden stemt, want de ontstekingen zijn verdwenen en het tandvlees is mooi roze. Omdat Achille de hebbelijkheid om altijd met stokjes in zijn oren te pulken, kijken we ook nog zijn oren na. Gelukkig is de gehoorgang niet verstopt of beschadigd.

14.00 uur Sita is behoorlijk opgewonden. Als één van de laatsten die aan de beurt komt, heeft ze allang door wat er komen gaat. Ze vraagt me om steun, maar dat is net het moment dat Hester de blaaspijp bedient Ze is behoorlijk boos, maar geeft me toch de spuit terug en die is inderdaad leeg. Door haar hoofd iets te ondersteunen, voorkom ik dat ze hard op het beton landt. Ons dwergje ligt binnen de kortste keren op de behandeltafel. We zijn erg benieuwd naar haar buikwand - toen we haar ooit ophaalden, was die dusdanig ontstoken dat we de braakneigingen nauwelijks konden onderdrukken: wát een stank van rottend vlees. Nu is er helemaal niets aan de hand. Door het leven in de groep wordt ze gedwongen veel te bewegen, wat haar zichtbaar goed doet. Zelden zulke biceps gezien.

We leggen Sita in de kist en laten Prudence en Wilma over aan het veterinair team. Als ons ploegje het vliegtuig nog wil halen in Weeze (Duitsland), moeten we nu héél snel vertrekken!