De aankomst

Woensdag 4 november

01.20 uur De TomTom neemt me er flink tussen door een afslag voor te stellen die nergens naar toe leidt. Na 15 minuten landweggetjes verkend te hebben eindigen we voor een viaduct waar met koeieletters op staat: maximale hoogte 3.05 meter (en dan in het Spaans). We hoeven ons weinig illusies te maken, we hoeven al evenmin de KAV te bellen of ze denken dat we daar door kunnen. Onze MAN-truck is meer dan 4 meter hoog. Dat gaat niet passen dus het enige wat ons rest is omdraaien. Even later zitten we weer op de goede weg en zien we al weer wat bekende plaatsjes. We komen in de buurt.

02.55 uur Bijna een uur eerder dan gepland komen we aan op de finca: Rincon del Moro. Onze cameraman heeft de camera opgesteld als we binnen rijden. Een bewaker die we dezer nachten hebben ingehuurd doet na enige discussie voor ons de poort open en dan rijdt de truck een beetje wiebelend naar binnen. In de vrachtwagen is onze lading in diepe rust, de chimpansees zijn zich nergens van bewust en hebben geen weet van waar we zijn. Mooi, want dat geeft ons ook de gelegenheid om een paar uurtjes te slapen.

04.10 uur Het licht gaat uit, de wekker staat op 08.00 uur. Moe maar voldaan praten Niels en ik in het donker nog even de dag door, eerlijk gezegd kan ik me niet meer herinneren wie als laatste iets gezegd heeft, het kan nooit veel geweest zijn.

08.00 uur We maken iedereen wakker en gaan op zoek naar de Spaanse team. Jan staat klaar met een auto om ons naar het chimpanseeverblijf te brengen. Daar is Eva druk in de weer om de laatste losse eindjes aan elkaar te krijgen. Ze heeft nog zeker een uurtje nodig. Ondertussen maak ik de chimpansees wakker. Bob heeft dichtgeknepen oogjes, Patrick heeft pijn aan zijn handen vanwege het bonken op de wand van de kist. Peggy en Babsy liggen nog steeds onder hun dekens en weigeren tevoorschijn te komen. Op het risico af dat ze met het verkeerde been uit bed zullen stappen trek ik voorzichtig een voor een de dekens een stukje opzij …. Blije geluiden en opgewekte gezichten vallen me ten deel. Wat hebben dergelijke dieren toch een ongecompliceerd leven! Sita en Achille hebben maar een wens: of ik ze even wil helpen om de laatste druifjes op te pakken die ze op de grond hebben laten vallen. Nou ja, dat doe ik natuurlijk graag. Sita is toch boos op me omdat het haar niet snel genoeg gaat.

10.50 uur De verblijven zijn klaar, de mensen zijn klaar en de dieren zijn al heel lang klaar. Ik rij de truck naar boven en steek achteruit in om de laadklep op de zelfde hoogte te brengen als het dierenverblijf. Met Eva overleg ik even hoe we de volgorde gaan doen. De conclusie is dat we vooral de lager gerangschikte dieren als eerste loslaten in het binnenverblijf om hen niet al meteen op achterstand te zetten. Wilma mag uitgeladen worden. Met de aanwezigen rijden we haar kist naar een speciaal aangepaste deur die exact aansluit op de transportkist. Met sjorbanden maken we de kiste vast. Via de portofoon wordt bij alle betrokkenen gechecked of ze klaar zijn en na een bevestigend antwoord klim ik op de kist en maak de sloten los en trek langzaam het luik omhoog. Zelden heb ik me zo opgelucht gevoeld maar Wilma heeft weinig geduld en aandacht voor mijn emoties en gooit met veel kracht de schuif omhoog en rent het verblijf in. Gelukkig ziet ze binnen gelijk weer bekende gezichten en stemmen: Kelvin, Mike en Sergio bemoedigen haar om verder te komen. Maar Wilma heeft andere plannen en met haar stijve benen loopt ze onderzoekend rond. Vooral het grote raam aan de voorkant heeft haar aandacht. Ze zwaait zichzelf met haar verstijfde ledematen op de vensterbank en kijkt naar buiten. Nou moet ik ook zeggen dat het uitzicht vanuit het verblijf ronduit subliem is. Blij dat Wilma daar net zo van kan genieten; 1:0 voor het ontwerpteam.

Op aangeven van Mike en Kelvin loopt Wilma door de geopende schuif mee naar het aangrenzende verblijf en kunnen we het luik sluiten om verder te gaan. One down, nine to go. Tijd om Sita, Achille, Peggy, Babsy en Donkey over te brengen. Ook bij hen zie je onmiddellijk een grote affiniteit met het raam. Ben daar wel blij om want we hebben de smid gek gemaakt met mijn wens om de vensterbanken toegankelijk te maken voor de dieren. Jan heeft vorige week nog multiplex platen pas gemaakt opdat er niet te veel vuil blijft liggen. Een perfect plekje voor een mooie winterdag zoals vandaag. De volgende chimps reageren weer totaal verschillend. Donkey wil graag wat imponeren en stampt tegen een luik, Prudence is vreemd genoeg redelijk zelfverzekerd, Patrick is nog altijd wat bedroefd dat zijn moeder niet in de buurt is en heeft veel pijn aan zijn polsen. Of hij doet net alsof, ik zie hem er voor aan. Het meest typisch is het gedrag van Bob, de op een na laatste. Zonder zich ergens ook maar iets van aan te trekken kijkt hij het verblijf in maar blijft wel in de kist zitten. Na enige tijd maakt hij en rondje om dan op de vensterbank te eindigen. Hoe hard de andere chimps en wij hem ook roepen, wat we ook doen en welke pressie middelen we ook bedenken; Bob geeft geen krimp en trekt zijn eigen plan zoals onze zuiderburen dat noemen. Doordat hij niet wil doorschuiven zitten we wel met een probleem want we kunnen zijn kist niet weghalen (de kist dekt per slot van rekening een gat af wat we in de deur gemaakt hebben) en zo lang hij daar zit kunnen we niet verder met Anna die ondertussen de boel kort en klein slaat (of probeert te slaan). Gelukkig hebben we voor deze situatie een noodoplossing bedacht waardoor we even tijdelijk een houten schuif tussen de kist en de deur bevestigen waardoor we de kist kunnen wegnemen. Bob trapt er hard tegenaan en gaat dan weer terug naar zijn plekkie bij het raam; niet onder de indruk. Hij heeft nog wel last van zijn ogen en kijkt door een kiertje. Dat heeft nog een dagje nodig zo te zien.

Anna kan als laatste uit de truck en mag in het verblijf met Bob; dan gebeurt er iets wat we eerder vrijwel voor onmogelijk hielden; Anna komt uit haar kist en zoekt onmiddellijk Bob op en toont zich naar hem bepaald onderdanig. Mike vermoedt dat Anna deel uitmaakte van de groep die Bob onlangs hebben aangevallen en in elkaar geslagen hebben. In een vreemde omgeving is ze plots niet meer zo zeker van haar zaak en is bang voor een eventuele revange van Bob. Ik denk dat ze zich vergist want ik heb Bob nog nooit kunnen betrappen op vals of onbetrouwbaar agressief gedrag. Voor de positie van Bob in de groep is dit hele goed! De opzet van Eva en Mike heeft gewerkt!

18.00 uur Tijd om de dieren met rust te laten, de eerste dag in Spanje zit er op; we kunnen zeer tevreden zijn. Alle verliep heel goed zonder problemen, de dieren maken het goed, het materiaal weerstaat de kracht van de dieren en wij zijn uitgeput. Met het hele team duiken we de lokale kroeg in waar we een hapje eten en een slokje drinken. Enigszins beneveld kruip ik mijn bed in; moe maar voldaan.