Capucijner en veel tranen |
|
Het wachten was op een capucijnaap die mee mag naar Almere. Twee hoogblonde dames reden het terrein op met in de kofferbak een kenneltje met inhoud. Hun verhaal was even naïef als schokkend; bij een dierenwinkel hadden ze een aapie gekocht maar tot ieders verbazing werd de kleine jongen agressief. Ingesnoerd in een soort tuigje kijkt hij ons brutaal aan. Persoonlijk heb ik groot respect voor capucijnapen; van alle bijtincidenten die met apen plaatsvinden zal meer dan de helft met deze dieren zijn. Ze zijn slim, razendsnel, hebben vlijmscherpe tandjes en weten je met verleidelijke blikken tot een aanraking te verleiden en dan...
De overdracht verloopt moeizaam; de eigenaar heeft veel tijd nodig om afscheid te nemen. Het berbertje tracht ondertussen aan zijn greep te ontsnappen, maar heeft niet op mij gerekend. Das effe schrikken. Nog nooit zo resoluut vast gepakt waarschijnlijk. De eigenaar kijkt me verwijtend aan vanwege deze kordate benadering en het aapje zoekt troost bij de baas. Het is net alsof je met een kind te maken hebt: als beide ouders niet een lijn trekken, biedt dat kansen voor tweespalt. Gelukkig zit hij even later in de transportkist en kunnen we weg. Op straat heeft zich ondertussen een groepje mensen verzameld; het is niet geheel duidelijk of ze het met ons eens zijn of niet. Ben blij als we even later de stad uit rijden op weg naar Almere: nog 2105 kilometer te gaan!
|