Als je denkt dat je alles gezien hebt...

Vrijdag 19 maart: We maken de tour over het centrum af maar hebben een beetje haast; in een stadje op een uur rijden afstand heeft iemand een paar apen in huis. Samen met de inspecteurs van het Bosbouw-departement kunnen die weggehaald worden. Dat is natuurlijk erg bijzonder om mee te maken!

We rijden naar Sukaboemi en vinden uiteindelijk het betreffende huis. Maar tot onze verbazing zitten er ondertussen 5 apen waaronder een jong van een paar maanden. Alle dieren zitten aan de ketting, waar ze hun eten en drinken vandaal halen is me niet duidelijk. We hebben slechts vergunning om 2 dieren weg te halen, en ofschoon we erg ons best doen krijgen we er nu niet meer mee.

De eigenaar neemt ons nog wel mee zijn huis in waar vrouw en dochtertje ook zijn. Even later gaat hij nog iets voor ons halen en komt terug met een python van 2,5 meter. Mijn handen leuken als ik zie hoe dat kind met het dier omgaat en ik begrijp totaal niet waarom hij niet hapt, mijn ervaring met pythons is niet dat ze zich alles laten welgevallen, en dan zeg ik het netjes. Ik neem de slang even over en laat haar zien dat je ook rustig met zon dier kunt omgaan: aai, aai, aai kind kijkt me aan alsof ik gek geworden ben.

Als ik de slang even later nogmaals probeer te redden (het kind heeft dan al twee keer op hem gestaan!!) zie ik waarom hij niets terugdoet, met plakband hebben ze zijn bek dichtgetaped. De tranen schieten me in de ogen en ik word onpasselijk en dreig het kind te gaan slaan; Resit verzoekt me dringend rustig te blijven anders krijgen we ook de apen niet mee. Dit is de andere kant van Indonesië legt hij me uit. Hij heeft vermoedelijk gelijk maar het druist ernstig tegen mijn gevoel in. Ik neem zodra zich een gelegenheid voordoet afscheid en ga naar buiten waar het ondertussen regent. Met een forse tang worden de apen losgeknipt van de ketting en op uitzonderlijk lompe wijze de kist in geduwd. Ik zou hier moeilijk rustig kunnen blijven!

Het is aardedonker als we aankomen bij de quarantaine en door de regen is daar de elektra ook uitgevallen. Bovendien is het spekglad; geen lolletje. Samen met een van de verzorgers probeer ik nog een stuk van de kabel los te halen die nog om de nek van een van de apen is blijven zitten. Maar de gereedschappen zijn veel te oud en te bot. Morgen weer een dag. We eten nog met elkaar en drinken een biertje. Als verrassing (nou ja, een kist van een halve kubieke meter zal niet geheel onopgemerkt gebleven zijn) heb ik nog de sterilisator in de auto staan. Met name Willemijn is daar erg blij mee, haar werk als dierenartsassistente zal hiermee iets makkelijker verlopen doordat ze haar spullen steriel kan maken. Het is haar van harte gegund!