In het land van de Dodo

De volgende dag vroeg op, we wilden toch nog iets van het eiland zien en hadden midden op de dag afgesproken in het gerechtsgebouw met een lokale advokate die deze zaak aan het rollen had gebracht. Dat viel nog niet mee, onze huurauto had veel moeite met de helling die de vulkanen teweeg hebben gebracht en een uur te laat arriveerden we in St. Pierre. Jammer want daardoor was er geen tijd meer om een strand te bezoeken en wellicht zelfs walvissen te zien die juist in die periode komen paren bij Réunion. Opvallend weinig andere dieren, een paar hagedissen en wat spreeuwen maar ik had me daar iets totaal anders bij voorgesteld.

Na onze ontmoeting de file in, terug naar St. Denis om iets meer te zien van de dierentuin en de andere dieren die naar AAP moeten als er plek is. Een rondje door de dierentuin langs vervallen verblijven deden me besluiten dat we hier nog niet klaar zijn. Een java-aapje wist niet hoe ze me los moest laten nadat we hadden kennis gemaakt, een eenzame monameerkat, behoorlijk gehandicapt moest heel diep in haar geheugen graven om weer te weten dat ze eigenlijk een aapje was en tenslotte vond ik een eenzame lampongaapman die volgens iedereen levensgevaarlijk was. Deze aap-zonder-naam probeerde me natuurlijk eerst te grijpen maar toen in daar geen aandacht aan schonk en herhaaldelijk aangaf vriendschap te willen sluiten draaide hij plots om als een blad aan de boom en gaf zich over aan mijn aanbod tot vlooien. Een half uur later zat ik daar nog steeds met alle medewerkers van de dierentuin achter me die nu ineens zagen dat dit boosaardige wezen waar ze allemaal doodsbang voor waren en die daarom ver achteraan was weggestopt, toch heel vriendelijk kon zijn. Jammer genoeg lette ik daardoor even niet op, aap-zonder-naam scheurde op de valreep mijn overhemd kapot. Eigenschuld, had ik maar niet zo ijdel moeten zijn.