Blog: een rondleiding met Sabrina

Volgens de weersvoorspelling zou het vandaag gaan regenen. En dat doet het ook. Hard. Wanneer ik na de film met een groep van 13 man het terrein op wil gaan, barst er een hoosbui los. Vanuit mijn ooghoek zie ik groene baviaan Robert het eiland over rennen om bovenop een paal te gaan zitten. De andere eilandbewoners zijn niet zo dapper (of niet zo gek) en zoeken beschutting onder een afdakje.

Zodra het droog is, wandelen we naar de vlonders. De groene bavianen vinden ons totaal niet interessant en zitten rustig aan wat gras te plukken. We zien meer actie bij de berberapen aan de overkant. Twee dames zijn het er niet over eens wie de kleine Kristijn bij zich mag houden, maar komen gemoedelijk tot een oplossing. Ondertussen vertel ik over de berberproblematiek en geef het verhaal van berberaap Joug als specifiek voorbeeld. Hoewel de mensen onder de indruk zijn, verschijnt er al snel weer een glimlach op hun gezichten. Dat komt door Kristijn, die een paar soortgenoten probeert nat te spetteren bij de waterval. Bij ons kunnen de dieren lekker zichzelf zijn. Om dit te benadrukken krijgen we nog van dichtbij te zien hoe apen zich voortplanten...

Ook het verhaal van Papio hakt erin, maar de groep mantelbavianen had blijkbaar andere plannen voor vandaag. Vooral leider Jamal schittert door afwezigheid. We lopen door naar het Bèta-eiland, waar we begroet worden met vrolijke geluidjes. De Java-apen vermaken zich prima. Het andere eiland lijkt leeg. Voor de zekerheid werp ik een blik op Orans favoriete plekjes en jahoor … het stoere berbermannetje zit hoog in een boom. Hij laat zich even gelden door hard met de takken te schudden. De bezoekers zijn geïmponeerd; op mij heeft het allang geen effect meer.

Na een kijkje in de keuken gaan we door de hekken richting Quarantaine. De groep gebruikt deze tijd om de apenbrokken, die ze zelf hebben mogen proeven, te bespreken (‘bah’, ‘gatverdamme’). Het bamboebos voor de Quarantaine groeit weer volop, maar zou wat mij betreft een beetje gesnoeid mogen worden. Het hangt als een gordijntje over de plattegrond en zwiept in mijn gezicht. Maar goed, mijn verhaal is duidelijk. Volgende stop is de Zoogdierafdeling. Zodra we de buitenverblijven van de degoes en eekhoorns gepasseerd zijn, begint het weer flink te regenen. Dit heeft het voordeel dat iedereen achter me aanloopt en niemand blijft treuzelen. Dat ik dat ooit nog mocht meemaken! Verderop zitten 2 wasberen nieuwsgierig naar ons te kijken, met de neusjes door de tralies heen. Ik zie geen tekenen van stress bij de dieren en mijn groep blijft keurig op afstand, dus hier kunnen we even schuilen. Een mevrouw vat de wasbeerkwestie mooi samen: “Ja, zó zien ze er schattig uit, maar zo’n dier wil je toch echt niet in je huis hebben?!”

Tot slot brengen we een bezoek aan de Apenhal. Kroonapen Chaplin en Asa laten gelukkig hun koppies zien en we horen een hoop lawaai uit een verblijf verderop. Even later verschijnt er een dierverzorgster met pen en papier. Geweldige timing, want ik was net over gedragsobservaties aan het vertellen. Vervolgens keren we terug naar het Infopunt. Een mooie middag en niet alleen voor mij. Zodra ik de collectebus pak, grijpt iedereen naar zijn portemonnee.

Sabrina Istha, vrijwilligster Rondleidingen

Meer weten over een bezoek aan of rondleiding bij AAP? Ga naar onze contactpagina.