Numa |
|
In mei 1993 liet een telefoontje van de Inspectiedienst weten dat er op Schiphol een aapje in beslag genomen was. Een baby-mangabey van nog geen drie maanden oud. Hij was verpakt in een klein vuil kistje waarin hij zich vastklampte aan een vuil nat lapje. Koud en ondervoed werd hij uit het kistje gehaald. De douanebeambte stopte het diertje direct onder zijn trui om hem weer wat op temperatuur te krijgen.
Na zes weken quarantaine werd hij voorgesteld aan zijn toekomstige groep. Numa was aanvankelijk bang voor de vreemde dieren die hem van achter het traliewerk nieuwsgierig aankeken, maar aangezien zijn pleegmoeder Riga niet bang leek te zijn, bleef hij op haar schouder zitten. Het vrouwtje van de voor hem uitgezochte groep Cercopithecus ascanius (grote witneusmeerkat), kwam al snel bij Riga om haar uitbundig te vlooien, waarbij ze Numa totaal negeerde. Zo liet ze hem zien dat ze geen kwaad in de zin had en kon ze zelf, zonder dat ze opdringerig leek, dicht in zijn buurt komen. Dit ging zo een aantal malen, waardoor Numa’s vertrouwen werd gewonnen. Het duurde niet lang of hij kwam tijdens het vlooien op Riga’s arm zitten, zonder bang te zijn voor het vrouwtje. Op haar beurt probeerde zij heel terloops ook het kleintje te vlooien, om zo Riga's toestemming te vragen aan het kind te mogen komen. Geleidelijk besteedde het vrouwtje steeds meer aandacht aan Numa en gingen beiden geheel op in de huidverzorging en aanraking. Kort nadat Numa het vrouwtje volledig had geaccepteerd werd hij in een kooi naast de groep geplaatst. ‘s Nachts ging hij nog wel naar zijn oude vertrouwde kooi om in alle rust te kunnen eten en slapen, maar na een week wilde Numa ook ‘s nachts bij de groep blijven en weigerde hij met Riga mee te gaan. Steeds vaker werd waargenomen dat de drie witneusmeerkatten door het gaas met de kleine probeerden te spelen en hem vlooiden. Ze aten en rustten bij hun toekomstige groepsgenootje en voedden hem op tot een echte meerkat. Zodra hij zelfstandig was, is Numa in de groep geplaatst. Daar werd hij hartelijk verwelkomd en vond hij in de volwassen man Tips zijn favoriete speelkameraadje. Helaas heeft Numa maar kort van zijn leven mogen genieten. Hij stierf eind 1995 tijdens een waterpokkenepidemie. Imelda den Hartog, coördinator veterinaire zaken |
Onder de hoede van Riga knapte Numa, zoals we hem noemden, zienderogen op. Als het even kon, bleef hij dicht bij haar en overwon zo zijn angsten stukje bij beetje. Steeds meer twijfelden we er echter aan of hij wel een mangabey was. Zijn gedrag, vacht en communicatie leken veel meer op die van een meerkat. Inderdaad bleek hij een Cercopithecus petaurista (kleine witneusmeerkat) te zijn.
