Ndoto of de kracht van samenwerking |
|
Een klein aapje op een krabpaal, met een belletje om, kijkt vragend in de camera: dat was het beeld van Ndoto vlak na zijn aankomst in een Frans dierenasiel, september 2005. Vier maanden oud was ie, als baby’tje in Marokko bij de moeder weggehaald, meegenomen naar Frankrijk en in beslag genomen. Op het politiebureau in Dreux hadden ze geen idee waar ze met hem naar toe moesten; ze vertrouwden hem toe aan een lokaal asiel. Daar hadden ze al veel vreemde kostgangers gehad, maar nog nooit een aapje. Iedereen smolt voor Ndoto.
Nicole bleef Ndoto volgen. Kort na zijn aankomst belde ik haar en daarna kregen we elke paar weken zo’n mooie ouderwets-getypte brief met daarin hulde aan AAP en regelmatig een cheque. Ik schreef trouw terug, zeker toen bleek dat mijn brief bijna integraal in het ledenbulletin van de lokale dierenbescherming verscheen. We stuurden foto’s en nieuws over Ndoto. Hij at goed, was speels en kon snel worden samengevoegd met een leeftijdsgenootje, Xander. Helaas kreeg het verhaal van Ndoto geen happy end. Hoewel hij sociaal was en jong genoeg om te leren van de dieren waarmee hij werd samengevoegd, bleef zijn gezondheid zorgelijk. Hij was lichamelijk zwak voor zijn leeftijd. En toen leeftijdsgenootje Xander naar de grote mannengroep mocht op het eiland, was Ndoto niet sterk genoeg om mee te mogen. De zomer na zijn komst - ruim een jaar oud -, werd Ndoto ziek. Behandeld voor een darminfectie, keerde hij terug naar de hal. Diarree, overgeven, geen eetlust: de dierverzorgers zagen met lede ogen aan dat hij magerder en zwakker werd. Jasper zat uren bij hem en probeerde hem extra te voeren. Toen Ndoto niet meer at maar wel bleef overgeven, besloot de dierenarts een eind aan zijn lijdensweg te maken. Ik schreef de mensen in Sérazereux een uitgebreide brief. De verslagenheid was groot, maar er kwam direct een meelevend bericht terug namens alle Franse collega’s, met veel waardering voor het werk van de dierverzorgers. Als dank, ‘ter nagedachtenis aan Ndoto’, stuurden ze opnieuw een cheque: voor alle berbers bij AAP die het wél redden en als dank voor de fijne samenwerking. Essa Reijmers, vrijwilligster Opvang |
Dagenlang zat hij in een badcel waar vrijwilligers hem voerden en met ‘m speelden. Op kantoor werd koortsachtig gezocht naar een oplossing. Geen enkele dierentuin had interesse, lastig, zo’n jonge berber en we hebben er al zoveel…. Veterinaire autoriteiten vonden dat hij beter geëuthanaseerd kon worden en als het te lang zou duren, zouden ze sowieso ingrijpen. Nicole Gué, directrice van het kleine asiel, kon het niet accepteren en schreef op haar oude typemachine iedereen aan die ze maar kon bedenken. Uiteindelijk kwam ze uit waar iedereen in Frankrijk met een berberkwestie uit kwam, bij Arnauld Lhomme, inspecteur bij de dierenbescherming en een man met een ruimhartige taakopvatting. Hij had sinds de jaren ’90 al veel berbers naar Stichting AAP gebracht en ging Ndoto halen voor de autoriteiten in konden grijpen. Ndoto verhuisde naar het asiel Charmentray en korte tijd later naar Almere. Nicole en haar medewerkers waren tot tranen toe geroerd dat Ndoto gered werd. Uit dank stuurde zij AAP een uitgebreide brief én een cheque. Speciaal voor Ndoto waren ze met de pet rond gegaan en een mooi bedrag werd overgemaakt. Ndoto belandde in de quarantaine, werd daar van de-ergens-onderweg-opgelopen luizen ontdaan en bleek een dapper maar zwak manneke. Te vroeg bij de moeder weggehaald, zoals zoveel berbertjes, kwakkelde hij zich een weg door de quarantainetijd.
