Met 3 maki's naar Zwitserland |
|
Almere, januari 2007. Het is 7.00 uur in de ochtend, buiten is het donker en koud. Binnen staan drie kennels met evenzoveel ringstaartmaki´s; Mitsinjo, Sambava en Betroka. Voor hen is het een grote dag; ze staan op het punt om hun verblijf bij AAP te verruilen voor een nieuwe toekomst in de dierentuin van Basel in Zwitserland. Nog een kleine zeven uur rijden scheiden hen van hun nieuwe onderkomen en toekomstige groepsgenoten.
Het eerste deel van de reis gaat voorspoedig. In het oosten kleurt een opkomende zon de hemel oranjerood. Na het passeren van de grens zoek ik naar een Duitse radiozender. Al spoedig pik ik van de verkeersinfo iets op van problemen ten gevolge van sneeuw. Al snel komt meer informatie beschikbaar: de gestaag neervallende sneeuw maakt de wegen onbegaanbaar in Zuidwest-Duitsland. Er staan tientallen kilometers lange files. Enige ongerustheid slaat toe. Als ik niet tijdig de Zwitserse grens bereik, kan ik er gewoon niet over. Een telefoontje naar de grensagent geeft enige gerustheid; als ik uiterlijk om 16.30 uur bij de grens ben, kom ik er nog wel door. Net boven Frankfurt wordt echter duidelijk dat doorrijden wel eens gekkenwerk kan zijn en een nieuw telefoontje met de vrachtagent aan de grens bevestigt dit. Gelukkig hebben de collega’s in Almere geregeld dat de maki´s een nacht in de dierentuin van Frankfurt logeren mogen! Aangekomen bij de dierentuin, blijkt de verzorgster van de quarantaine al op de hoogte en ze neemt de maki´s in ontvangst alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze van het ene op het andere moment nieuwe logées heeft. Dat blijkt het overigens ook te zijn; aangezien de luchthaven van Frankfurt één van de grootste diertransportluchthavens van Europa is, komt het regelmatig voor dat de dierentuin gevraagd wordt gestrande dieren tijdelijk onderdak te bieden. En dan zijn drie ringstaartmaki´s iets gemakkelijker dan, bijvoorbeeld, 200 flamingo´s. De volgende ochtend lijken de sneeuwberichten een vervolg van de tocht niet in de weg te hoeven staan. Als ik bij de quarantaine aankom, komt de dierverzorgster me al tegemoet: het trio is wakker, heeft het ontbijt al op en maakt het prima! Aangezien het stervenskoud is buiten, besluit ik de wagen op temperatuur te brengen door enkele rondjes rond de dierentuin te rijden. Ik weet niet wat de op de tram wachtende Frankfurters denken als ik voor de vijfde maal met de opvallende ambulance de straat in kom draaien. Vervolgens laden we de maki´s weer in het inmiddels behaaglijke laadruim van de auto, krijg ik van de verzorgster nog een volle zak fruit mee voor onderweg (voor de maki´s wel te verstaan), nemen we afscheid en begeef ik mij weer op weg naar Basel. Bij de grens gekomen blijkt mijn verlate aankomst voor veel administratieve rompslomp te zorgen. Na liefst 3,5 uur kom ik bij de grensdierenarts, die moet bepalen of ik met Mitsinjo, Sambava en Betroka Zwitserland in mag. Wat haar aandacht trekt, is de vermelding op het CITES-certificaat dat de ‘dieren van onbekende herkomst’ zijn. Na de nodige telefoontjes besluit ze dat ik met de dieren door mag reizen naar Basel, maar dat ze de dierentuin niet weer verlaten mogen. En dat was juist ook onze bedoeling! Na een korte blik op de dieren krijg ik het felbegeerde papiertje dat mij toegang tot Zwitserland zal gaan verschaffen. Eenmaal aangekomen in de dierentuin gaat alles snel. De curator van de dierentuin loodst de wagen tot voor het makiverblijf, waar de nieuwe verzorgster van de dieren ons al opwacht. Handig manoeuvreert ze de dieren vanuit de kennels in hun quarantaineverblijf. Via een ruit maak ik kennis met de toekomstige groepsgenoten van onze maki’s. Hun verblijf ziet er nog veel leuker uit dan ik me voorgesteld had en de mensen van de tuin zijn, zoals verwacht, erg professioneel. Ik laat de dieren met een gerust hart achter. Op 13 maart krijg ik een mail van de curator. Zojuist heeft hij alle maki´s buiten in het voorjaarszonnetje een zonnebad zien nemen; de samenvoeging van beide groepen is goed geslaagd! Eind goed, al goed!! Geert Jonkers, Herplaatsing Stem op Mitsinjo, Sambava en Betroka in de Leukste-dier-verkiezing van AAP! |
Een vroeg telefoontje vanuit Zwitserland lijkt echter een kink in de kabel te veroorzaken. Het sneeuwt daar flink. Wat te doen? Nu zijn we bij AAP niet voor een kleintje vervaard. Alle voor- en nadelen afwegende is de conclusie: doorgaan!
