Kantoormedewerkster Bubba |
|
Ik werk inmiddels bijna tien jaar bij AAP en heb vele dingen meegemaakt. Eén van de dingen die ik nooit zal vergeten, is onderstaand avontuur. Achteraf hebben we er nog vaak om gelachen :-).
Omdat beide dieren erg onrustig waren, hadden ze oraal wat rustgevende middelen gekregen. Anderhalf uur later ging ik lunchen. Op een gegeven moment hoorde ik mijn naam over de porto met de vraag of ik naar de quarantaine wilde komen. Na een aantal jaren hoor je aan iemands stem of je op moet schieten of niet, en in dit geval dacht ik: dit klopt niet. Ik liep direct naar de afdeling; onderweg riep dierverzorgster Martine mij weer op en ditmaal was haar mededeling duidelijker: er was een baviaan los in de quarantaine. Ik vroeg waar zij, Martine, was. Ze was net onder de douche vandaan gekomen en was de baviaan in de gang tegengekomen - beiden waren zodanig verbaasd dat de baviaan de ene kant op was gevlucht en zij de andere. Ik vroeg haar gelijk de douche weer in te gaan en de deur achter zich op slot te doen. Prioriteit nummer één bij een ontsnapping, is de veiligheid van de medewerkers. Inmiddels was ik aan het rennen. Bij de quarantaine aangekomen, keek ik door het raam van het kantoor en zag Bubba bovenop de kooi van Madrya zitten, die daar nog wel in zat. Ze had in de tussentijd zichzelf en Madrya rijkelijk van eten voorzien: een krop andijvie, een grote papaja, appels en nog meer lekkere dingen. Ook de torkrol (soort keukenrol) die in de keuken hangt, had Bubba’s aandacht getrokken en ze had hiermee de keuken en het kantoor versierd. Christa en Monique hadden de melding ‘aap los’ over de porto gehoord en waren ook naar de quarantaine gekomen. We hebben meteen de deuren op slot gedaan, zodat Bubba niet naar buiten kon ontsnappen. Op het moment dat we de sleutel omdraaiden reageerde Bubba gelijk: ze begon tegen het raam aan te springen en daarna tegen de deur op. Monique ging bij de achterkant van de quarantaine staan om daar via de ramen in de gaten te houden wat Bubba allemaal aan het uitspoken was. Ondertussen was de dierenarts op de hoogte gebracht en die was onderweg. Bubba vermaakte zich intussen prima: ze was alle kasten aan het openmaken en langzaam maar zeker lag de vloer van het kantoor bezaaid met papieren, torkrol en etensresten. Op een gegeven moment zat ze zelfs op de bureaustoel achter de computer. Dat was ’n mooi fotomoment geweest! Verder had Bubba bedacht dat, als je in de operatiekamer bovenop alle (dure) apparatuur ging staan, je een heel goed zicht had op de eilanden, met name het eiland waar de rest van haar groep buiten zat… Al blaffend probeerde ze contact met de groep te maken. Toen dit niet lukte, kwam ze tot onze grote opluchting van de apparatuur af en ging weer richting Madrya. We besloten dat Imelda via de achteringang naar binnen zou gaan en via de units steeds een stukje op zou schuiven, tot ze Bubba in een kamer of in ieder geval een kleinere ruimte op kon sluiten. Zo gezegd zo gedaan en al vrij snel lukte het om Bubba in het kantoor op te sluiten. Eindelijk kon de arme Martine die al minstens een uur opgesloten zat in de doucheruimte, eruit komen, zich aankleden en van de schrik bekomen. De ruimte waarin Bubba opgesloten zat had verscheidene deuren, dus nu was het zaak om zo snel mogelijk genoeg mensen binnen te krijgen die de deurklinken omhoog zouden houden voordat Bubba daaraan zou gaan rukken, en weer uitbreken. Ze was namelijk, op zijn zachtst gezegd, niet blij dat ze in het kantoor opgesloten zat en begon te gooien met de printer, de radio en andere spullen. Madrya zat alles een beetje beduusd vanuit haar kooi te bekijken. Inmiddels was ook de dierenarts (Marno Wolters) gearriveerd. Hij maakte een spuit klaar voor het verdovingspistool. Nu moesten we bedenken hoe we deze operatie gingen uitvoeren. Besloten werd dat Monique ons via het raam buiten steeds zou vertellen waar Bubba zich bevond. Imelda en ik deden een deur voorzichtig op een kier, zodat het verdovingspistool er doorheen zou passen. Na twintig minuten zat ze eindelijk in een positie waarin Marno haar in het vizier kreeg; snel de deur weer dicht en wachten tot ze sliep. Toen we de deur weer opendeden lag daar een verdoofde Bubba tussen een grote stapel papieren, torkrol en andere attributen. Ik heb haar opgetild en snel naar de operatiekamer gedragen om te doen waar ze die ochtend voor gekomen was: haar implantaat vervangen. Toen snel weer terug naar haar eigen verblijf. Nadat we elkaar schouderklopjes hadden gegeven over de goede samenwerking en afloop, gingen we toch eens kijken hoe Bubba nu precies had kunnen ontsnappen. Ik was er namelijk zeker van dat ik de sloten erop had gedaan. Dat klopte ook, alleen had de zijwand het begeven - blijkbaar had ze hier flink tegenaan zitten duwen en waren de bouten metaalmoe. Eén bavianenduw was genoeg geweest. De volgende dagen zijn Imelda en ik druk bezig geweest met opruimen in het kantoor. Aangezien Bubba al begonnen was met de kasten leegruimen, zijn wij maar gewoon verder gegaan en dat ruimde lekker op! Carolien Grim, Teamleider Quarantaine |
Woensdagen zijn altijd de dierenartsdagen. Dan staan er in de quarantaine her en der kooien met dieren die wachten tot ze aan de beurt zijn. Zo ook op deze woensdag in oktober 2004. In de ochtend waren de twee mantelbavianen Bubba en Madrya naar de quarantaine gebracht. Omdat zij nog wel even moesten wachten, waren ze in grotere kooien overgezet. Bubba stond in de behandelkamer en Madrya stond even verderop in het kantoor.
