Het Mojo-moment |
|
In maart 2011 arriveerde chimpansee Mojo bij Stichting AAP. Deze vriendelijke chimp was bijna 40 jaar geleden aangeschaft door een – inmiddels hoogbejaarde – Belgische vrouw. Toen Mojo klein was nam hij waarschijnlijk ‘gewoon’ deel aan het gezinsleven, maar zoals alle andere chimpansees kwam ook hij in de puberteit en werd net zo sterk als zeven volwassen mensenmannen. Het arme dier werd daarom opgesloten in de donkere en vieze garage van de vrouw en eten kreeg hij door een luikje tussen het huis en de garage. En wat voor eten...
Mojo bracht bij AAP eerst drie maanden door in de quarantaine. Toen hij eindelijk naar buiten mocht, zag ik hem voor het eerst in het echt. Ik had al een ‘klik’ met hem omdat hij ongeveer tegelijk met mij bij AAP arriveerde (ik begon in maart 2011 als persvoorlichter) en ik zijn naam had bedacht*, maar hem in levenden lijve zien was voor mij erg bijzonder. Inmiddels was Mojo flink afgevallen. Onder het oog van vele journalisten zette Mojo na meer dan 37 jaar zijn eerste stappen buiten. De zon scheen en vrijwel direct wist hij zijn weg naar boven te vinden, om vanaf een platform te kijken naar al die bezoekers. In de quarantaine had hij al wat chimpanseegeluiden gehoord (de eerste keer sinds zijn babytijd), maar eenmaal buiten werd hij luidruchtig verwelkomd door zijn chimpanseeburen: hij keek er wel even raar van op! Ondertussen zijn we meer dan een jaar verder en dankzij de inzet van mijn collega’s van het Chimpanseecomplex, het medische team én de gedragsdeskundigen van AAP gaat het al een stuk beter met Mojo. Helaas zijn we er nog niet: bijna een apenleven lang in een garage gaat niemand in de koude kleren zitten. Mojo is een moeilijke eter en hij vindt andere chimpansees nog steeds vreemd, maar ik ben ervan overtuigd dat het ook met hem goed gaat komen. Als ik wel eens met journalisten naar het Chimpanseecomplex ga, probeer ik altijd Mojo even te bezoeken. Deze zachtaardige en bijzondere chimp heeft zeker mijn hart veroverd! Saskia Oskam, Persvoorlichter * Mojo heette eerst Toto, maar omdat er al een keer een Toto bij AAP had gewoond moesten we een nieuwe naam bedenken. Ik bedacht Mojo, omdat dit op Toto lijkt, omdat Mojo ongeveer betekent “Het moment dat we iets doelbewust, krachtig en positief doen” én als verwijzing naar tekenfilmchimpansee Mojo Jojo van de Powerpuff Girls (waar Metro-columnist Hadjar Benmiloud een erg mooie column over schreef). |
Toen AAP Mojo uit zijn benarde situatie bevrijdde was hij veel te dik: hij woog 111 kilo, terwijl een chimpanseeman normaal gesproken tussen de 60 en 75 kilo weegt. De reden: mevrouw voerde hem bier, Belgische frieten met mayonaise, slagroomtaart en andere rotzooi, eten dat helemaal niet geschikt is voor apen. Toen we hoorden dat Mojo minstens 37 jaar in de Belgische garage had doorgebracht met al dat junkfood moesten wij bij AAP wel even slikken. Maar gelukkig kwam AAP hem op het spoor en konden we hem met hulp van de Belgische dierenbeschermingsorganisatie GAIA naar Almere halen.
