De één z’n creativiteit is de ander z’n brood |
|
Als je met apen werkt is het goed om creatief te zijn. Creatief met verrijking, vangen, voeren en dergelijke om zo je doel te behalen. Maar soms moet je oppassen dat je niet té creatief wordt. Uiteraard geldt dit voor verrijking (want je moet een puzzel niet al te moeilijk maken, wil het dier er nog lol aan beleven) maar dit bleek ook op een ander vlak.
De mantelbavianengroep van Tarzan was de laatste tijd onrustig en durfde nog maar amper naar binnen. Na enige tijd merkten we op dat de dieren, wanneer ze buiten op het eiland waren steeds aan het dreigen en schreeuwen waren in de richting van de binnenverblijven. Wat bleek nou… Ze zagen hun eigen spiegelbeeld in de reflectie van de luiken! Ze hadden uiteraard niet door dat zij dit zelf waren en blijkbaar vonden ze zichzelf imponerend genoeg om bang voor te zijn. De enige oplossing was het overspuiten van de luiken aan de buitenkant, om zo de reflectie weg te nemen. Dit werkje werd uitgevoerd door enkele creatieve verzorgers (waar we geen gebrek aan hebben ?) die vrolijk bezig gingen met verschillende kleuren verf en zelfs bloemen schilderden. Die avond kwamen de dieren echter niet binnen… Ze zaten met z’n allen op de allerhoogste constructie van het eiland. De bloemen waren blijkbaar heel eng… Bovendien konden ze niet meer naar binnenkijken en die ‘andere’ groep in de gaten houden, wat nog enger was. Op dat platform hebben ze, terwijl de luiken openstonden en overal heerlijk voer in de verblijven lag, twee dagen en avonden gezeten. Je kon bijna een cirkel rondom het gebouw waarnemen waarbinnen ze niet durfden te komen. Op één dier na: Francesca. De laagste in rang had na een dag besloten dat al dat lekkers belangrijker was dan haar angst. Zij durfde naar binnen te gaan om wat te pakken en rende dan weer naar buiten om het op te eten. Maar zij wist ook dat, zodra ze bij de groep was, de buit haar afgepakt zou worden. Daarom bleef ze binnen die onzichtbare cirkel. Heel triomfantelijk, met haar handen vol, zat ze daar te eten van al dat lekkers, terwijl de groep naar haar aan het ‘ blaffen’ was. Met andere woorden, voor de groep was dit té creatief maar vanuit het perspectief van Francesca was het een perfecte situatie! Na tweeëneenhalve dag is besloten om de verf er af te krabben en toen kwam ook de rest van de groep weer binnen. Huub Vlemmix |
