Benji en zijn belletje-balletje

Dit verhaal is geschreven voor een verhalenwedstrijd in het kader van het 40-jarig bestaan van AAP. Meer verhalen uit de verhalenwedstrijd vind je hier.

Graag wil ik iets vertellen over groene meerkat Benji, toen hij in quarantaine zat tot en met zijn verhuizing naar de Zoogdierafdeling. Toen Benji binnenkwam wisten we nog weinig over hem, maar we kwamen er snel achter dat zijn gezichtsvermogen heel slecht was. Hij liep frontaal tegen een muur aan en daarna tegen het hek. We zijn daarom meteen zijn verblijf aan gaan passen...

Groene meerkatWe plakten meters ducktape tegen de muren in de hoop dat hij ze daardoor beter kon onderscheiden, we hingen allemaal touwen op zodat hij mogelijkheden had om te klimmen en we maakten loges (zitplanken). Op de grond strooiden we een dikke laag zaagsel, want Benji bleek ook epileptisch te zijn en met zijn slechte zicht zou hij zichzelf ernstig kunnen bezeren. Maar Benji was een heel vrolijk dier – hij liep dan wel tegen een muur aan, maar draaide zich het volgende moment om en hobbelde vrolijk de andere kant op. Hij leek er zelf niet erg mee te zitten. Dat was eigenlijk al een momentje dat Benji bij mij een speciaal plekje kreeg. Want ja, hij had zoiets vrolijks over zich!

Als je Benji ziet merk je wel dat er iets vreemds met hem is. Hij is wat kleiner dan de meeste meerkatten en heeft te korte achterpoten. Waarschijnlijk is het een vergroeiing want hij loopt ook een beetje raar – een soort huppelen. Dat maakt het juist ook weer zo vrolijk, temeer omdat hij dat onstuitbare heeft: ‘Het maakt niet uit of ik ergens tegenaan loop, ik ga gewoon verder!’ Zo komt dat loopje nog eens extra over als huppelen. Zijn tongetje steekt bovendien iets uit zijn mond, dat maakt het beeld nog aandoenlijker.

We zijn veel met Benji bezig geweest. Een dier dat bijna niets ziet is moeilijk te verrijken. Hij liep bijvoorbeeld pal lángs de verrijking: dan stond er iets leuks voor hem en hij zag het niet. Hij had gewoon zijn vaste route - zelfs als je de verrijking daar speciaal neerlegde opdat hij het zou vinden, struikelde hij er eerder over dan dat hij begreep dat het voor hem bedoeld was. Dus gingen we aan de slag met dingen die sterk ruiken of erg opvallend zijn.

Op een gegeven moment vond ik in onze bak met verrijking een kattenspeeltje, een balletje met een belletje erin. Dit is leuk voor hem, dacht ik, dit kan hij horen! Ik ging ermee zijn verblijf in, rinkelde met het belletje… Benji keek direct om zich heen. Ik legde het balletje op de plank bij zijn eten en sindsdien was hij er onafscheidelijk van. We hebben wel eens gedacht dat hij het misschien gebruikte om beter te horen waar hij zich bevond? Ongeveer zoals een blinde met de geleidestok: tik tik tik… Het balletje was duidelijk belangrijker dan alleen ‘leuk’, want als je het pakte keek Benji direct zenuwachtig om zich heen: alsjeblieft, neem mijn balletje niet weg! Het had veel meer betekenis dan een speeltje.

Tegen de tijd dat Benji uit quarantaine ging, heb ik staan zeuren en leuren. Gewoonlijk mogen dingen van de quarantaine niet mee naar de volgende afdeling, want ten eerste is het natuurlijk een quarantaine-item en ten tweede kan het tijdens de introductie bij soortgenoten lastig zijn als een dier zich aan een speciaal voorwerp heeft gehecht. Maar ik mocht dan toch het balletje ontsmetten en Benji kreeg het mee naar de Zoogdierafdeling. Daar heeft hij er nog een hele tijd steun aan gehad. Op een gegeven moment hebben ze het helaas weg moeten halen omdat het inderdaad storend werkte: als een ander dier het balletje pakte raakte Benji in paniek. Dan werkt zo’n object averechts. Maar tot die tijd zijn Benji en zijn balletje dikke maatjes geweest.

Pita van Deurzen, Ervaren dierverzorgster Quarantaine

Stem op Benji in de Leukste-dier-verkiezing van AAP!

 

Deze website maakt gebruik van cookies. Lees meer over ons cookiebeleid